Friday, November 24, 2006

Οπως και αν λέγεσαι (1)



Χρειάζομαι έναν τίτλο (το «Οπως και αν λέγεσαι» είναι προσωρινό). Χρειάζομαι τις απόψεις, τις ιδέες, τις παρατηρήσεις σας. Χρειάζομαι φίλους να το μοιραστώ μαζί τους. Σας χρειάζομαι. Είναι το νέο μου μυθιστόρημα, που, βεβαίως, γράφεται ακόμη. Θα είστε εδώ;


01 Σουφλί


Συνάντησε το ξυπόλυτο τάγμα στη δημοσιά έξω απ’ το Σουφλί. Ετρεχαν κατά τους μπαχτσέδες με φωνές και σφυρίγματα. Επικεφαλής ο γιος του Κωνσταντή, ο οκτάχρονος Θανάσης. Παράξενο, να μην έχουν μαζί μπιστικούς. Στην πατρίδα του τ’ αγόρια δεν πηγαίναν ποτέ ασυνόδευτα. Το ποτάμι ξέβραζε συχνά κουφάρια παιδιών, αρσενικών πάντοτε, που είχαν ριφθεί στο παγερό νερό πνιγμένα. Οι Τούρκοι δεν παίρναν πια γενίτσαρους. Είχαν αλλάξει μεθόδους.
Αν ήταν σύμπτωση, θα έπρεπε να είναι διαβολική. Αλλά, δεν ήταν. Το κατάλαβαν όταν οι περισσότερες φαμίλιες θρήνησαν ένα τουλάχιστον παιδάκι νεκρό. Οι νεαροί βλαστοί των Ελλήνων θυσιάζονταν μήπως και φοβηθούν οι γεννήτορες, αφήσουν την Ιωνία, φύγουν. Μήπως λιγοστέψουν, τουλάχιστον. Ματαιοπονούσαν.
Ο κυρ Γιώργης Τσακίρης σπιρούνισε το άλογό του, να βιαστεί. Είχαν αφήσει την Αδριανούπολη με το ξημέρωμα. Μόλις ακούστηκε η φωνή του μουεζίνη από το Σελιμιγιέ τζαμί, πετάχτηκαν απ’ τα κρεβάτια τους, ήπιαν καυτό τσάι- ζεματίστηκαν σχεδόν απ’ τη βιασύνη τους- και έφυγαν για το Σουφλί. Ποτέ του δεν τη χόρτασε, ποτέ. Ομορφη. Ζαλιστική. Και άπιστη. Η πόλη των αντρειωμένων, των αντρών, η Αντριανούπολη, πρώτη πρωτεύουσα των Τούρκων. Εντίρνε. Με τους πιο ψηλούς μιναρέδες της αυτοκρατορίας, «σφραγίδα» του Μιμάρ Σινάν. Εκείνος την υπέταξε ολοκληρωτικά, άλλαξε το βυζαντινό της πρόσωπο, την πάντρεψε με το Ισλάμ. Εχτιζε, όρθωνε, γεφύρωνε. Πώς να μείνει ευχαριστημένος, που το ελληνικό του αίμα χτυπούσε στους κροτάφους του και φούσκωνε την τουρκεμένη ψυχή του;

Γύρισε να κοιτάξει πάνω από τον ώμο του καθώς ξεμάκραιναν τριποδίζοντας επάνω στο ψιλό καλντεριμάκι. Σ’ αυτή την πόλη είχε ξεκινήσει την αληθινή ζωή, πριν από δεκαπέντε χρόνια. Φλεβάρης τότε, χιόνιζε ασταμάτητα, όλα κατάλευκα, χωρίς σημάδια. Τα πατήματα ανθρώπων κι αγριμιών σβήνονταν γρήγορα, σιωπή παντού, μονάχα τ’ άλογα ακούγονταν ν’ αγκομαχούν καλπάζοντας. Εξαιτίας του κακού καιρού, μα πιο πολύ λόγω του ότι ο πατέρας του, ο Νικολός εφέντης, και οι συνοδοί του είχαν περάσει τα σαράντα, το ταξίδι Σμύρνη- Ξάνθη έγινε με άμαξα. Θα έβλεπαν το εμπόρευμα και θα γυρνούσαν. Τσιγάρα βιομηχανοποιημένα. Μόλις είχαν κάνει την εμφάνισή τους στην Αθήνα, καλό χαρμάνι σε ψιλό- ψιλό χαρτί, σχεδόν διάφανο. Η Ξάνθη έκανε κι εκείνη δοκιμές κατασκευής του προϊόντος. Οποιος πρόφταινε, θα έπαιρνε την αντιπροσωπεία για τη Μικρασία. Εσπευσαν. Αχάραγα ξεκίνησαν απ’ την πατρίδα τους, αχάραγα από την Κωνσταντινούπολη. Τώρα όμως είχε νυχτώσει προ πολλού και φώτα πουθενά. Είχαν κουραστεί. Κρύωναν, πεινούσαν, νύσταζαν.
Δυστυχώς, νύσταζε κι ο αμαξάς. Δεν έφταιγε το πρωινό ξεκίνημα, δεν έφταιξε ούτε κι η νύχτα με τα ουρί του παραδείσου τόσο όσο το κονιάκ που έπινε συνέχεια «για να ζεσταίνεται». Κατά τους υπολογισμούς τους είχε από ώρα ξεπεράσει την οκά. Ολοένα και πιο συχνά, λοιπόν, το κεφάλι κρεμόταν στο στήθος του και τα ζωντανά παράδερναν χωρίς να αισθάνονται σφιγμένο χαλινάρι. Βράδαιναν διαρκώς, με κίνδυνο όσο περισσότερο έμεναν στον χιονιά, να δεχτούν επίθεση από λύκους ή από ληστές. Ηταν βέβαια και που τον έβλεπαν μικρό και δεν τον ήθελαν συνέχεια μαζί τους, ν’ ακούει για τα σχέδιά τους, πατριωτικά κι εμπορικά. Ετσι, σχεδόν δεν ολοκλήρωσε ο πατέρας του την προτροπή να πάει ο Γιώργης του να κάτσει πλάι στον αγωγιάτη, κι εκείνος είχε ήδη μετακινηθεί, χωρίς να χρειαστεί να σταματήσει η άμαξα, από το παράθυρο. Αστραπή.
Χιόνιζε και δεν είχε αστέρια. Το πηχτό σκοτάδι τον ευχαριστούσε. Φανταζόταν ότι κυβερνούσε ένα καραβάνι ολόκληρο, αυτός ήταν ο οδηγός, ο αρχηγός, στο όνομά του έπιναν νερό οι καμηλιέρηδες και οι βαστάζοι, στο σπαθί του ορκίζονταν οι άνδρες, με το μαύρο μουστάκι του οι γυναίκες κοκκίνιζαν. Υπερβολές, το παραδέχεται. Σπαθί δεν είχε, ούτε καν ντουφέκι- κάτι παλιοπίστολα μονάχα. Ο πατέρας του πρόσεχε πολύ τα όπλα του, τα καθάριζε, τα λάδωνε, τα γυάλιζε, τα έκρυβε. Μουστάκι θα είχε σύντομα, του φύτρωνε ήδη. Οι γυναίκες δεν τον κοιτούσαν ακόμη. Πάντως, να οδηγεί γνώριζε. Είχε μια σπάνια αίσθηση προσανατολισμού, άριστη μνήμη, γνώσεις ουράνιου θόλου εξαιρετικές. Ταλέντο.

Μαζί με την άμαξα έτρεχε κι ο νους του. Δεν είδε τους φρουρούς φτάνοντας έξω απ’ την Αδριανούπολη. Τράβηξε καθυστερημένα τα γκέμια για να κρατήσει τα άτια, η δύναμή του είχε τελικά άλλο αποτέλεσμα: τον έριξε κάτω. Κυλίστηκε στη λάσπη, μέσα στα ξεκαρδιστικά γέλια των αντρών- μάλιστα, και του πατέρα του. «Βράχηκες γιε μου;» τον ρώτησε με ενδιαφέρον αλλά και κάπως πειραχτικά. «Μη σε νοιάζει. Στον Πασχάλη θα σε στεγνώσουν μέχρι να πεις κύμινο.» Εκανε με μαεστρία τις διαπραγματεύσεις, πέρασαν παρότι είχε προχωρήσει η νύχτα, (του στοίχισε κάτι παραπάνω, και τι μ’ αυτό;) έφτασαν στο χάνι, βρήκαν δωμάτιο, μπήκε στη φωτιά κυνήγι και νερό. Ο χανιτζής έστειλε παραμέσα στην κόρη του. Ο Γιώργης είχε κουρνιάσει στο παραγώνι έτοιμος να κοιμηθεί όταν ο πατέρας του τον σκούντηξε μαλακά, «πήγαινε για λουτρό» τον έστειλε. Ατυχία. Είχε πλυθεί το προηγούμενο Σάββατο. Ητανε μόλις Πέμπτη. Ούρλιαζε και κλωτσούσε ό,τι εύρισκε στο διάβα του. Το ξανασκέφτηκε. Ποιος θα το καταλάβαινε αν έκανε πως μπήκε κι ύστερα το έσκαγε- ό,τι έκανε στο σπίτι μερικές φορές;
Ανοιξε την πόρτα. Το δωμάτιο θολό απ’ τους ατμούς. Μια χαρά θα μπει και θα βγει. «Κόπιασε αφέντη μου» ακούστηκε μια γλυκιά κοριτσίστικη φωνή. Πουθενά δεν θα πάει. Ούτε και μπάνιο θα κάνει, όμως. Δεν γδύνεται ο Γιώργης ο Τσακίρης μπροστά σε μια γυναίκα. Εσύ ήσουνα που το είπες; Τα όμορφα μάτια της, τα χέρια της, ο μεθυστικός της κόρφος, το κορμί της... Εμεινε όπως τον γέννησε η μάνα του και όταν τελείωσε το μπάνιο και μαζί η αποπλάνησή του από τη Δόμνα, μόνο στεναγμούς ευχαρίστησης έβγαζε. Πού να το ξέρει πως μπορεί ένα πλύσιμο να είναι τόσο απολαυστικό;

Μέσα σε μια νύχτα έγινε από παιδί ενήλικος. Δεκαπέντε μόλις χρονών έμαθε τις ηδονές των μεγάλων. Θα μάθαινε σύντομα περισσότερα. Μπαίνοντας στο δωμάτιο όπου κάθονταν οι άλλοι, είδε να βάζουν ντουφέκια σε ένα ξύλινο κιβώτιο και μετά να το κλείνουν. «Τα μέτρησες καλά;» ρώτησε κάποιος τον πατέρα του. «-Τα μέτρησα». «Παζάρια δεν έκανες!». «-Δεν παζαρεύω ποτέ τα όπλα και την τιμή της πατρίδας». Δόθηκε κατόπιν εντολή να σταλεί το κασόνι στη Σμύρνη, με τη δέουσα προσοχή. Το υπόδουλο γένος δεν σταματούσε να εξοπλίζεται, να αντιστέκεται, να ελπίζει. Κλείσε το στόμα, σβήστο κι απ’ τον νου αυτό που βλέπεις.
Η τρίτη μύηση ήταν στο εμπόριο. Πρώτη φορά τον άφησαν ν’ ακούει τις διαπραγματεύσεις με τους άλλους, του έδωσαν κιόλας το πρώτο μάθημα: ο έμπορος πρέπει να είναι ριψοκίνδυνος, να μαθαίνει τα πάντα γιατί ίσως του φανούν χρήσιμα, και να παίζει στα δάχτυλα τους ανταγωνιστές, σαν τη γάτα με το ποντίκι αποδυναμώνοντας ταυτόχρονα τη θέση τους. Μαθήματα που όχι δεκαπέντε, εκατόν δεκαπέντε χρόνια να περάσουν, στο μυαλό του θα γυρίζουν.

(συνεχίζεται)

17 Comments:

Anonymous ΠΕΤΕΦΡΗΣ said...

Δεν ξέρω τον στόχο σας. Γιά ένα μυθιστόρημα, ενδεχομένως να χρειάζεται ο αναγνώστης περισσότερες από λίγες σελίδες.Τα πραγματικά στοιχεία τοποθετούνται "κλασικά". Το "σύρσιμο" του ρήματος στο τέλος μιάς πρότασης, δείχνει να ακολουθεί μιά ηθογραφική πεπατημένη. Ο Γιώργης Τσακίρης δεν ελληνίζει περισσότερο επειδή έχει "ελληνικό αίμα". Δεν είναι καλύτερα αυτό να βγεί από τα γεγονότα κι όχι από δηλώσεις;
Το "βυζαντινό" πρόσωπο της Αδριανούπολης (νομίζω λέγεται τονίζεται στην λήγουσα, Εντιρνέ)δεν είναι γνωστό,και πολλή από την αρχιτεκτονική του Σινάν, αλλά και η προηγούμενή της έχει ρωμέικες καταβολές. "χιλίας μαρμάρους" πήρε από την Θεσσαλονίκη ο Μουράτ γιά να χτίσει ένα λουτρό εκεί.
Απεναντίας, η μικρή ιστορία γιά τα τσιγάρα (=άρα μιλάμε γιά την αρχή του 20 αιώνα;)είναι πολύ καλή.Και η φαντασίωση του μικρού μπροστά στα τουφέκια.
Το λουτρό και το σέξ, απεναντίας "τρέχουν" βιαστικά. Και τα υπέρ του εμπόρου, επίσης. Αυτά θα μπορούσαν να "αποδειχτούν" μέσα στο κείμενο, όχι να προδηλώνονται.
Με δυό λόγια, είτε ετοιμάζεστε γιά ένα βραχύ χρονικό, οπότε δικαιολογείται η επιτομή, είτε πηγαίνετε γιά ένα μακρύ οικογενειακό οδοιπορικό, με βάθος πεδίου τρείς και τέσσερις γενιές.
Η διάθεσή μου είναι εξαιρετικά ευμενής απέναντί σας,επειδή η απόπειρα να συγγράψετε ένα μυθιστόρημα στην διαφάνεια ενός blog με εξιτάρει.Αλλά το ύφος που έχετε ήδη καταθέσει στο blog σας δεν με βοηθά να καταλάβω το είδος των παρατηρήσεων που θα σας βοηθούσε.
Αν νομίζετε ότι το σχόλιο αυτό είναι επηρμένο, υπερβολικό ή απαράδεκτο γιά τους στόχους που θέσατε, θερμά παρακαλώ να μου το γράψετε, σε σχόλιο ή στο petefris@otenet.gr

November 24, 2006 at 11:49:00 AM GMT+2  
Blogger Εαρινή Συμφωνία said...

Τουναντίον, τις θεωρώ εξαιρετικές. Περισσότερα στο μέιλ σας, ώστε να μη κουράζουμε τους αναγνώστες. Αυτό ακριβώς θέλω, επισημάνσεις και παρατηρήσεις για ό,τι κάποιος θεωρεί ότι χρειάζεται διόρθωση. Θα τα σκεφτώ όλα, ευχαριστώ.

November 24, 2006 at 12:19:00 PM GMT+2  
Blogger scalidi said...

"Αλτ! Τις ει;" μου ήρθε αυτόματα με τις πρώτες φράσεις που διάβασα. Ιστορικό θα είναι; Αν ναι, θέλει λίγη επεξεργασία η γλώσσα να σε παραπέμπει με κάποιον τρόπο στην εποχή που διαδραματίζεται η ιστορία.Μια εναρμόνιση δηλαδή κατά το το εφικτό, βέβαια. Και λίγη γρηγοράδα στην έναρξη θα πρότεινα.
Καλή συνέχεια. Όταν προλαβαίνω θα περνάω

November 24, 2006 at 1:06:00 PM GMT+2  
Blogger Εαρινή Συμφωνία said...

Ευχαριστώ, Σταυρούλα. Με τη γλώσσα, το έχω το πρόβλημα. Διότι βεβαίως και μπορώ να συγγράψω σε ιδίωμα που να θυμίζεικαθαρεύουσα ή παλιά γλώσσα (είμαι άλλωστε τόσο αρχαία, ώστε τα έχω διδαχθεί στο σχολείο) αλλά δεν θέλω. Θα το ξανακοιτάξω, να βγουν τουλάχιστον οι γλωσσικοί αναχρονισμοί. Να έρχεσαι για τη συνέχεια.

November 24, 2006 at 1:16:00 PM GMT+2  
Blogger scalidi said...

όχι να θυμίζει καθαρεύουσα, αλλά να έχει μια νοσταλγικότητα η εκφορά του λόγου, η χρήση των λέξεων τοποθετημένων στη σειρά για να εναρμονίζεται με την εποχή και η επιλογή των λέξεων. σήμερα γράφεις για σημερινούς ανθρώπους -άλλωστε κάτι θέλεις να πεις που εσένα απασχολεί τώρα, γυρνώντας στο παρελθόν- και θες και να περάσει στο μέλλον αυτό. δύσκολο, αλλά αξίζει τον κόπο η πρόκληση. είμαι σίγουρη ότι θα το καταφέρεις, αλλά με κόστος, θα παιδευτείς. αυτή δεν είναι και η μαγεία; να μείνεις προσηλωμένη στο δικό σου στόχο και τα σχόλιά μας αντιμετώπισέ τα απολύτως κριτικά. μην πιστέψεις ότι οι άλλοι ξέρουν τι θες να βγάλεις εσύ στο κείμενό σου. είναι μέσα σου το βιβλίο και θα βγει αλλά με ωδίνες, σ' αυτές θα είμαστε εκεί να σου λέμε να σπρώχνεις και να αναπνέεις και να σου κρατάμε το χέρι, ο τοκετός είναι δικός σου. εγώ μόνο το χέρι θα σου κρατάω

November 24, 2006 at 1:50:00 PM GMT+2  
Blogger Εαρινή Συμφωνία said...

Ελήφθη, Σταυρούλα μου, ευχαριστώ πολύ.

November 24, 2006 at 3:54:00 PM GMT+2  
Blogger ATHENA said...

ΑΝ ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ, ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΙΝ ΜΑΘΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΜΟΥ ΔΙΑΒΑΖΑΝ Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΔΕΝ ΔΙΕΚΔΙΚΩ ΚΑΝΕΝΑ ΕΥΣΗΜΟ ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ Η ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΛΑΘΟ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ.

Ο ΤΟΠΟΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟς ΤΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟς ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ ΜΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟΥΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΥ, ΕΧΩ ΚΑΙ ΡΙΖΑ ΣΕ ΣΜΥΡΝΗ ΚΑΙ ΑΙΒΑΛΙ.

ΜΙΑ ΤΕΧΝΙΚΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΕΧΩ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΩ ΣΤΗ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΕΦΡΗ
Η ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΜΕ ΤΟ ΜΠΟΥΛΟΥΚΙ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΝΙΓΜΟΥΣ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΠΩΣ ΞΕΚΑΡΦΩΤΗ, ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΑ ΝΑ ΑΡΧΙΖΕ ΑΠΟ ΤΟ "Ο ΚΥΡ ΓΙΩΡΓΗς ..." ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗς ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ (ΠΟΥ ΥΠΟΘΕΤΩ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΕΙ ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ) ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ ΠΙΟ ΔΙΕΞΟΔΙΚΑ ΜΑ ΚΑΙ ΥΠΑΙΝΙΚΤΙΚΑ ΣΥΝΑΜΑ, ΠΑΡΑΚΑΤΩ...



ΥΓ.
ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ!

November 27, 2006 at 1:32:00 PM GMT+2  
Blogger Eleni63 said...

Καλή αρχή!

November 27, 2006 at 2:53:00 PM GMT+2  
Blogger Theodosis Volkof said...

Eδώ θα είμαστε... Βέβαι δεν ξέρω πόση και τι βοήθεια μπορούμε να προσφέρουμε (ο δημιουργός φέρει το μεγάλο βάρος) αλλά, Συμφωνία μου, θα είμαστε εδώ... Κερνάς λέξεις και θέλουμε να πιούμε, διψασμένοι γαρ...

Την καλησπέρα μου...


Βολκώφ

November 27, 2006 at 5:15:00 PM GMT+2  
Blogger Εαρινή Συμφωνία said...

Σας ευχαριστώ όλους τόσο πολύ... Σας χρειάζομαι, ειλικρινά. Αθηνά, θα δεις στη νέα εκδοχή, το έχω κάπως αλλάξει αυτό το ξεκάρφωτο. Περίμενε λίγο, γιατί ακόμη την επεξεργάζομαι.

November 27, 2006 at 6:40:00 PM GMT+2  
Blogger ATHENA said...

ΕΔΩ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ, ΜΗΝ ΑΓΧΕΣΑΙ, ΥΠΟΜΟΝΗ ΝΑ ΦΑΝ ΚΙ ΟΙ ΚΟΤΕς:)

November 29, 2006 at 11:50:00 PM GMT+2  
Blogger Vromios said...

Δύσκολο αυτό που επιχειρείς! Το έχω δει κάπου αλλού και με ξενέρωσε - αλλά από σένα περιμένω κάτι καλό, που ούτως ή άλλως φαίνεται στις πρώτες λέξεις. Νομίζω έχεις ήδη δυο σοφές τοποθετήσεις εδώ, η Αθηνά πάντα θα μας εκπλήσει με τις καίριες παρατηρήσεις της... κι εγώ εδώ, πιστός αναγνώστης σου και με ρίζες στη Σμύρνη επίσης! :))


Νυκτιπόλος Βρόμιος

November 30, 2006 at 5:18:00 PM GMT+2  
Blogger Εαρινή Συμφωνία said...

Ευχαριστώ, Αθήνά μου
Νυκτιπόλος- Βρόμιος ξανά- καλώς τον! Ευχαριστώ όλους για τη συμπαράσταση.

November 30, 2006 at 8:03:00 PM GMT+2  
Blogger MhXeirotera said...

Kalh arxh! To ponima su pliroi tis proipotheseis enos logotexnimatos, kata tin apopsh mu. Arxizeis kapos apotoma- idika h proth proth protash. Epishs exeis mia simpathia stis tilegrafikes protaseis- auto den einai kako :) apla mu dimiurgun ena anxos (na to po ki' auto sth therapeftria mu). Den ksero an to grafeis to vivlio h' to xeis grameno ke tha to parousiazeis se doseis. Prosopika an humun sth thesh su, den tha hthela sxolia protou telioso to "proto xeri". Fysika o tropos pu exeis epileksei einai profanos kalyteros gia sena (ke auto einai pu metra). Sinexise... kalh epitixia!

December 10, 2006 at 2:41:00 PM GMT+2  
Blogger Εαρινή Συμφωνία said...

Με βοηθάει όσο τίποτα αυτός ο τρόπος, μη χειρότερα. Ναι, τα τηλεγραφικά είναι... η αδυναμία μου (και με τις δύο έννοιες). Θα προσπαθήσω.

December 10, 2006 at 3:33:00 PM GMT+2  
Anonymous AELIOS said...

Αδριανούπολη, Σουφλί, Ξάνθη.....αυτά κι' αν είναι συμπτώσεις! Κι' εγώ που νόμιζα.... Τέλος πάντων κάτι τέτοιο σκεφτόμουν να κάνω κι' εγώ, τώρα που έχω αρκετό χρόνο. Δεν ξέρω το κίνητρο, το δικό μου είναι θυμός, θυμός γιά την άγνοια, την αδιαφορία, την παραποίηση, μιά προσπάθεια (που δεν ξέρω αν και που θα καταλήξει)να δουν όσοι θέλουν, την ιστορία μας με άλλο μάτι.

July 30, 2007 at 7:31:00 PM GMT+3  
Blogger Εαρινή Συμφωνία said...

ναι, ας πούμε κάτι τέτοιο για το πώς βλέπουμε την Ιστορία. Χωρίς θυμό όμως. Με θλίψη, ίσως.

August 3, 2007 at 5:31:00 PM GMT+3  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home



ask2use.com: Μόνο αποσπασματική αντιγραφή
ask2use.com: Δεν είναι απαραίτητη η πληρωμή
ask2use.com: Επιτρέπεται η κερδοσκοπική χρήση
ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής
ask2use.com: Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια