tag:blogger.com,1999:blog-13689054494016640932011-04-21T23:52:24.522+02:00Δεν επιτρέπεται η χρήση κειμένων εκτός μπλογκ.Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.comBlogger261100tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-61342649298063847752008-09-07T17:37:00.002+02:002008-09-07T17:39:07.433+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/OwtJGAzmEQg&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/OwtJGAzmEQg&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br />Ογδόντα έξι χρόνια μετά- ας μην επαναληφθεί ποτέ ο πόλεμος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-6134264929806384775?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-1001501376082707862007-08-21T09:51:00.000+03:002007-08-21T09:52:41.812+03:00<strong>Τέλος κεφαλαίου</strong><br />Πιστός στο δόγμα «την τσέπη μου την κάνω ρεζίλι τον εαυτό μου ποτέ» ο κυρ Φώτης Σινιόσογλου επέμενε να πληρώσει το γεύμα των τριών τους, με τον τον μέλλοντα γαμπρό του και τον αδελφό του γαμπρού, στο Σπόρτινγκ Κλουμπ. Γνωρίζοντας ο Γιώργης τα οικτρά οικονομικά του, έσωσε την κατάσταση και τα προσχήματα, επιμένοντας πως εκείνοι τον κάλεσαν, την επόμενη φορά θα τον άφηναν οπωσδήποτε. Ο κρυ Φώτης ανακουφίστηκε κι άρχισε να απολαμβάνει τον καφέ- βαρύ γλυκό σε χοντρό φλυτζάνι- και τα σοροπιαστά γλυκά που γέμιζαν το τραπέζι.<br />Αν και λιτοδίαιτοι και οι τρεις τους, είχαν εξοκείλει, παραγγέλνοντας τόσα που η κυρα Μαργαρώ αν ήταν μπροστά θα έλεγε πως έφταναν «να φαν σαράντα δράκοι». «Αχόρταγο το μάτι» φιλοσόφησε ο κυρ Φώτης, αποφασίζοντας ταυτόχρονα να μη πει τίποτα στη συμβία του για να γλυτώσει τη μουρμούρα της επειδή δεν ζήτησε να του τυλίξουν τίποτα από τα περισσευούμενα.<br />-Και για πότε λέτε με το καλό; Τους ρώτησε ο διευθυντής, που ευχαριστήθηκε πολύ με την πρότασή τους να γιορτάσουν εκεί τους αρραβώνες του Χρηστάκη. Δεν χάρηκε και τόσο όταν έμαθε ότι λογάριαζαν να κάνουν μια τόσο μεγάλη δεξίωση σε 13 μόλις μέρες, αλλά δεν είχε κανένα περιθώριο να το δείξει. Χωρίς ακόμη να έχει ξεκινήσει η κοσμική σαιζόν, το Σπόρτινγκ θα είχε μια τεράστια είσπραξη και καλή φήμη από στόμα σε στόμα- πράγμα που ήταν και το ζητούμενο. Μονάχα να μην είχαν πολλούς καλεσμένους από τα Μορτάκια και τις άλλες φτωχογειτονιές, Χριστέ μου...<br /><br /><br />Τι δώρα θα έκαναν στη Λέλα ο Γιώργης, η Αφεδρία, ο Χρηστάκης προπάντων; Τι θα φορούσαν για τους αρραβώνες; Τι θα φορούσε αυτή; Το τελευταίο ήτανε το πιο σοβαρό και το πιο επείγον. Παρήγγειλα, είπε της Αφεδρίας η κυρα Μαργαρώ. Κόντεψε να μαρμαρώσει εκείνη βλέποντας το πρασινωπό μπροκάρ. «Αδύνατον» φώναξε μέσα της. Και απέξω: «μα τόσα υφάσματα φέρνει ο Χρηστάκης από τη Μοσούλη, δεν θα προτιμήσετε κάτι από αυτά;»<br />Αν δεν ήταν η κοκεταρία της Λέλας, δύσκολα θα τα έβγαζαν πέρα με την μητέρα της, από την οποία δεν έλειπε η αξιοπρέπεια. Μόλις μπήκε στο μαγαζί του μέλλοντα μνηστήρα της και είδε τις φίνες μουσελίνες σε αμέτρητα τόπια, ξετρελάθηκε, δεν ήξερε τι να διαλέξει. «Πάρε το σμαραγδί», τη συμβούλεψε η Αφεδρία, να τονίζονται τα μάτια σου. «Βάζεις μαζί και μια μαύρη εσάρπα, και είσαι άψογη». Σκεφτόμενη πως όλο και κάποια θα είχε μαύρη εσάρπα από τη γειτονιά, η Λέλα έσπευσε να συμφωνήσει. Ο Χρηστάκης χάρηκε τόσο που την είδε να κρατά με λαχτάρα το ύφασμα, ώστε της είπε να διαλέξει και για τη μητέρα και τις αδελφές της. Υστερα, καταλαβαίνοντας πως οι δισταγμοί της δεν οφείλονταν μονάχα στην περηφάνεια της, συμπλήρωσε πως θα τις έστελνε εκείνος στη ράφτρα της μητέρας του, «και τα έξοδα δικά του- χαλάλι».<br />Ακολούθησε μεγάλη, ατέλειωτη βόλτα Λέλας- Αφεδρίας σε όλο το Παραλλέλι και στη μισή Ευρωπαϊκή οδό ώσπου να βρουν κατάλληλα κοσμήματα για το δώρο του γαμπρού και του κουμπάρου, που δεν ήταν άλλος απ’ τον Γιώργη. Η Λέλα λιγωνόταν σε κάθε βιτρίνα, δυσκολευόταν τρομερά να αποφασίσει και όλα γίνονταν χειρότερα όταν άκουγε τις τιμές. Στην Αφεδρία δεν έκαναν καμιά εντύπωση όλα αυτά. Εψαχνε με τα μάτια της τη συννυφάδα της, να δει ποιο της άρεσε πιο πολύ- και το αγόραζαν. Για να μη μείνει παραπονεμένη και η ίδια, ο Γιώργης της αγόρασε «για τις πολύτιμες υπηρεσίες της» δώδεκα χρυσές βέργες, σκαλισμένες με όλα τ’ αστέρια του ουρανού και όλη την ομορφιά της γης. Ε, χαλάλι.<br />«Θα καλέσεις όλη τη γειτονιά» έλεγε ο Νικολός Τσακίρης στον Φώτη Σινιόσογλου. «Θα προηγηθεί το μυστήριο εδώ, στο σπίτι, ανάμεσά μας- μόνο οι οικογένειες- και θα ακολουθήσει η γιορτή στο Σπόρτινγκ Κλουμπ. Και ούτε να σκεφτείς για τα έξοδα. Το στερνοπαίδι μου επιτέλους διάλεξε νύφη- χαλάλι.»<br /><br />Πολύ δύσκολο ήταν αυτό το στερνοπούλι του, πολύ ατίθασο, πολύ κακομαθημένο- το τελευταίο ο Νικολός το έλεγε πολύ φωναχτά, να το ακούσει η συμβία του που ήταν και, κατά τη γνώμη του, η φταίχτρα. Τι να θυμηθεί και τι να ξεχάσει από τα κατορθώματά του. Πόσες φορές χανότανε μέρες και νύχτες να κυνηγά πέρδικες και λαγούς. Από πόσες βάρκες τον είχε βγάλει έτοιμο να σαλπάρει «για να βρει την τύχη του». Μοναχός αυτός ετόλμησε να αψηφήσει τον παππού Μηνά και να πάει στην Κρήτη, να γνωρίσει τους συγγενείς κι εκεί, από όσα είδε, άκουσε και έμαθε, το παράδειγμα του ξεδέρφου του Γιώργου Παρλαμά βρήκε να θαυμάσει.<br />Ο Γιώργος έφυγε μακριά από τους δικούς του, για να μη καταντήσει δάσκαλος στην Κρήτη. Πήγε στην Αλεξάνδρεια και βρήκε δουλειά σε μια εφημερίδα. Ωραία έγραφε, το σαράκι της αμφισβήτησης είχε μέσα του, επαναστατικό πνεύμα είχε, σύντομα έγινε αρχισυντάκτης και διευθυντής. Και μετά; Και μετά, ο εκδότης και ιδιοκτήτης του φύλλου του προξένεψε τη θυγατέρα του. Και δεν την πήρε; Δεν την ήθελε, διότι είχε αγαπήσει την ξαδέρφη της. Αυτήν πήρε. Μαζί της πήρε και των ομματιών του, επέστρεψε στην μεγαλόνησο και έκανε ό,τι ακριβώς είχε τρέξει να ξεφύγει: δίδασκε. Καλά λένε ότι δεν ξεφεύγεις απ’ τον εαυτό σου όσο γρήγορος κι αν είσαι...<br /><br /><br />-Αρραβωνίζεται ο δούλος του Θεού Χρήστος την δούλην του Θεού Ευαγγελίαν εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος...<br />«Λέλα, Λέλα, ζεις ένα όνειρο ή πράγματι μνηστεύεσαι έναν τέτοιο λεβέντη;»<br /> <br />-Αρραβωνίζεται ο δούλος του Θεού Χρήστος την δούλην του Θεού Ευαγγελίαν εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος...<br />«Λειώνω Μεγαλοδύναμε. Το παράστημα! Τι ομορφιά! Τι αέρας!» <br />-Αρραβωνίζεται ο δούλος του Θεού Χρήστος την δούλην του Θεού Ευαγγελίαν εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος...<br />«Το χέρι μου κρατά μόνο κι ανατριχιάζω. Θέλω να μ’ αγκαλιάσει σφιχτά- σφιχτά, να μη μ’ αφήνει.» -Αρραβωνίζεται η δούλη του Θεού Ευαγγελία τον δούλον του Θεού Χρήστον εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος...<br />«Η κολώνια του μυρίζει έτσι μεθυστικά, ή το κορμί του;»<br /><br />-Αρραβωνίζεται η δούλη του Θεού Ευαγγελία τον δούλον του Θεού Χρήστον εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος...<br />«Κοίτα τους γονείς και τις αδελφούλες μου, καμάρι! Δεν μπορείς, Χριστέ μου, να δώσεις μια τέτοια τύχη και σε εκείνες;»<br />-Αρραβωνίζεται η δούλη του Θεού Ευαγγελία τον δούλον του Θεού Χρήστον εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος...<br />«Τι θα μου ζητήσεις άραγε, Κύριε, για το μεγάλο δώρο που μου έκανες;»<br /><br />Ο Χρηστάκης είχε αφεθεί στο μυστήριο που γινόταν στη μεγάλη σάλα του αρχοντικού των Τσακίρηδων. Σαν έφτασαν όμως στο Σπόρτινγκ, η καρδιά του άρχισε και πάλι να φτερουγά καθώς έψαχνε δεξιά- αριστερά με το βλέμμα τον συνεταίρο του. Κρατώντας τη Λέλα απ’ το χέρι σφιχτά, περνούσε από κάθε τραπέζι να τσουγκρίσουν τα ποτήρια τους, να δεχτούν ευχές και δώρα. Ο Μουσταφά δεν φαινόταν πουθενά. Μπήκε προς το τέλος της δεξίωσης, μόνος. «Συγχώρεσέ μας» του είπε «καθυστερήσαμε. Η Εσρά λιποθύμισε καθώς βγαίναμε από το σπίτι και της λέγαμε για τις χαρές σου. Ως να συνεφέρει, είδαμε και πάθαμε. Φαίνεται πως περιμένει κι άλλο παιδί.»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-100150137608270786?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-53447176027648680022007-08-09T16:05:00.001+03:002007-08-09T16:05:48.517+03:00Ο Μηνάς Τσακίρης ο νεώτερος, ο εγγονός του Μηνά Τσακιράκη δηλαδή, νυμφεύθηκε με προξενιό το οποίο στην ουσία προκάλεσαν οι γονείς της Αριστέας. Το γεγονός ότι δεν ερωτεύτηκε ποτέ, του έδινε υπομονή μέχρι τον γάμο και μετά απ’ αυτόν. Ο επόμενος στη σειρά, ο Γιάννης, είχε τη φρόνηση ν’ ακούσει τον πατέρα του. Περίμενε ώσπου τα κορίτσια του διπλανού αρχοντικού, της οικογένειας Μαυροφρίδου, να μεγαλώσουν, κι εκείνος να επιλέξει την ωραιότερη. Διάλεξε τη φρονιμότερη Σοφία και δεν το μετάνιωσε.<br />Ο Αλέξανδρος προσπέρασε τον προηγούμενό του Θεόδωρο και ζήτησε από τον πατέρα του να ευλογήσει τον γάμο του με τη θυγατέρα του παιδικού του φίλου (και συνονόματού του) Νικολάου Λαμπρίδη, τη Βαρβάρα, πριν προλάβει άλλος να ανακαλύψει τα χαρίσματά της. Ο Θεόδωρος, ουδόλως διαμαρτυρήθηκε. Η δική του αγαπημένη Χριστίνα Μακίδου είχε τρεις μεγαλύτερες αδελφές και θα χρειαζόταν καιρός πριν ανταλλάξουν κάτι περισσότερο από μακρινά βλέμματα και χαμόγελα. <br />Και ενώ οι μεγαλύτεροι ήταν προβλέψιμοι, οι δυο μικροί φανήκαν ασυγκράτητοι. «Ανδρα θέλω τώρα τον θέλω» φώναζε η μητέρα τους γελώντας. Κεραυνοβόλος ο έρως του Γιώργη για την Αφεδρία Αλεξοπούλου, κεραυνοβόλος, λέει, και του Χρηστάκη τώρα. Και ο μεν Γιώργης είχε έτοιμο το δικό του σπίτι στα Τράσσα όπου έμεναν προσωρινά ώσπου να κατασκευαστεί το προικώον της Αφεδρίας, της οποίας οι γονείς είχαν καταληφθεί εξαπίνης. Ο Χρηστάκης όμως πού θα έμενε; <br />-Θα βρω, θα νοικιάσω, θα αγοράσω, κάτι θα σκεφτώ καλέ μαμά! Μη φέρνεις την καταστροφή, πια!<br />«Γι’ αυτό τα λεν παιδιά. Επειδή σε παιδεύουν όσο υπάρχεις και υπάρχουν» έλεγε η Λυδία Τσακίρη ξεφυσώντας απ’ τη ζέστη και την ένταση («πες το σουκουλμά να σε καταλαβαίνουμε» της έλεγε ο Νικολός πειράζοντάς την για το ελλαδίτικο λεξιλόγιό της). Συν τοις άλλοις έπρεπε να τρέχει ολημερίς από τον Φασουλά, όπου ήταν το σπίτι της φαμίλιας, στα Τράσσα. Ο Γιώργης είχε χωροθετήσει το δικό του με μέγιστη πονηριά, ώστε να είναι και κοντά και μακριά απ’ τους γονείς του. Εκεί οι τρεις τους με την Αφεδρία είχαν εγκαταστήσει το στρατηγείο των αρραβώνων. Που επέμεναν ότι μπορούν να γίνουν σε 14 μέρες, δηλαδή ανήμερα του Σταυρού! Σαν τα θαύματα να ήταν τόσο, μα τόσο κοινά και εύκολα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-5344717602764868002?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-34441068140605371032007-08-04T20:35:00.000+03:002007-08-04T20:39:17.792+03:00<em>Εδώ είμαστε. Εννοείται πως το ταξίδι στη Σμύρνη βοήθησε πολύ στη συνέχεια του μυθιστορήματος. Ξαναπάμε, λοιπόν.</em> <br /><br /><strong>06 Χρηστάκης</strong><br /> <br /> <br /> <br /> <br />Μεγάλη αναστάτωση επικρατούσε στις τάξεις των υπηρετριών της Σμύρνης και ιδίως στα Τράσσα. «Αυτή είναι τύχη» έλεγαν οι Ελληνίδες μαθαίνοντας το προξενιό του Χρηστάκη Τσακίρη προς τη Λέλα Σινιόσογλου και τον επικείμενο αρραβώνα τους. «Φως στα μάτια μας» συμπλήρωναν οι μικρές Τουρκάλες που έλπιζαν ότι μια τέτοια τύχη θα περίμενε κι αυτές- όχι όμως με «γκιαούρη», για όνομα του Αλλάχ... Οι συνομίληκές τους Αρμενοπούλες, αισθητά λιγότερες μετά την περιπέτεια του 1896 οπότε κάποιοι έβαλαν βόμβα στην Οθωμανική Τράπεζα στην Κωνσταντινούπολη και ακολούθησε απηνής διωγμός των Αρμενίων απ’ τον Σουλτάνο, έκλειναν ακόμη αυτές τις πληγές και δεν τολμούσαν να ονειρευτούν καθώς με τις πυρπολήσεις, τις ληστείες, τους σκοτωμούς, τις αγριότητες, είχαν απομείνει πιο φτωχές κι από πάμφτωχες. Μακάρι να ξημέρωνε μια λαμπρή μέρα για την καθεμιά τους, αλλά...<br />Οι Τσακίρηδες είχαν τόσα χρήματα που δεν τους ένοιαζε καθόλου η οικονομική κατάσταση των μελλοντικών τους συμπεθέρων. «Ε πώς, δα,» καυχιόταν η Μαργαρώ Σινιόσογλου στις φιλενάδες της στα Μορτάκια, «τον έχουμε κι εμείς τον τρόπο μας». Εν τω μεταξύ είχε δεχτεί με πολλή προθυμία να μη καθυστερούν τους γάμους ώσαμε να κεντηθούν τέσσερα ζεύγη σεντονιών, δύο τραπεζομάντιλα με 24 συνολικά πετσέτες, δυο λευκές πουκαμίσες για τους μελλόνυμφους και δυο νυχτικιές για την κόρη. Ο,τι δεν ζήτησε ο Χρηστάκης, θα το έδινε προίκα στον επόμενο γαμπρό, τέσσερα κορίτσια είχε, τι να λέμε τώρα; Ετούτο το αγόρι, πάντως, ήταν ανυπόμονο πολύ. «Το προέχον» της είπε «είναι να θέλουν η νύφη κι ο γαμπρός. Τα λοιπά, περιττεύουν, δόξα τω Θεώ». Και καλά, η Λέλα ήθελε και παραήθελε, μακαρίζοντας την εύνοια της μοίρας. Για κείνον ήταν το ερώτημα ολωνών. Πώς δηλαδή την ξεχώρισε;<br />Οι οδηγίες που είχε λάβει η Αφεδρία ήταν σαφείς. Αν άνοιγε το στόμα της, αν ξεστόμιζε μια κουβέντα έστω, η μικρή όμορφη Εσάτ κινδύνευε σοβαρά. Κανένας Τούρκος δεν θα πίστευε ότι μονάχος ξελογιάστηκε ο Χρηστάκης, κανένας άντρας γενικώς, όλοι θα κράταγαν επιφυλάξεις για τη στάση της κοπέλας που, αν και αθώα περιστερά, θα κατέληγε σαν την τρυγόνα στα δίχτυα του θανάτου.<br />«Την αγάπησε τη Λέλα» έλεγε σ’ όλες και όλους η κουνιάδα του, «πού το περίεργο;» Πουθενά αν δεν υπολόγιζες πως ελάχιστες φορές είχαν συναντηθεί σε δημόσιες εκδηλώσεις κι αυτές ο νέος δεν της είχε ρίξει έστω μια ματιά. «Δεν ήταν έτοιμος να νοικοκυρευτεί» απαντούσε η Αφεδρία όταν τη στρίμωχναν και ρωτούσαν πώς και δεν είχε δείξει ποτέ να θέλει κάποια επαφή με τη μέλλουσα μνηστή του. Τώρα ήταν. Τόσο έτοιμος ώστε να πιέζει να γίνουνε οι αρραβώνες αρχές του Σεπτέμβρη, ενώ ακόμη η Σμύρνη βρισκόταν σε διακοπές. Δεν άκουγε τις σώφρονες επιφυλάξεις του αδελφού του για το πόση επιτυχία θα είχε μια βιαστικά οργανωμένη τελετή. Υπολόγιζε πως αν αρραβωνιαζόταν αρχές του φθινοπώρου θα μπορούσε να κάνει τους γάμους του πριν από τη Σαρακοστή των Χριστουγέννων. Υποχώρησε μονάχα όταν η μητέρα τους του θύμισε πως είναι γρουσουζιά να παντρεύονται δυο αδέλφια τον ίδιο χρόνο. «Γιατί δεν το ‘λεγες λεβέντη μου νωρίτερα, να γίνει ο γάμος σου με του Γιώργη μαζί; Τώρα αδύνατον.» Ας είναι. Θα περίμενε. Μήπως για ένα φάσμα γυναίκας δεν τα έκανε όλα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-3444106814060537103?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-80194813968109558102007-07-20T12:25:00.000+03:002007-07-20T13:16:53.108+03:00Κορδελιό, Πούντα, όρος Πάγος, Βουρλά, Μπουρνόβας, Αλάτσατα. Ονόματα μυθικά στο οικογενειακό πάνθεον. Η γη της Ιωνίας, φιλόξενη, καρπερή, θερμή. Τόσο που να καταλαβαίνεις την απελπισία των προσφύγων όταν έφταναν στη λεπτόγεω Αττική και στην παραμελημένη ύπαιθρο της Ελλάδας.<br />Ελληνικά τραγούδια στο κασετόφωνο του αυτοκινήτου. Η Σααντέτ τα ακούει για πρώτη φορά. Ούτε ελληνικά ξέρει. Της αρέσουν, αλλά δεν είναι στο αίμα της. Και ξαφνικά, το «Σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία» σπάει τη νυχτερινή σιγαλιά. Την ξετρελαίνει. Θα εκπλαγεί όταν της πω ότι το τραγούδι είναι μικρασιάτικο. Εχει γραφτεί, όπως φαίνεται, στο DNA της.<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_KqQX3adbyvI/RqCKf0bKz9I/AAAAAAAAABs/AJaNOZi7KoI/s1600-h/HPIM14201.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_KqQX3adbyvI/RqCKf0bKz9I/AAAAAAAAABs/AJaNOZi7KoI/s320/HPIM14201.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089219858181836754" /></a><br />Ογδόντα πέντε χρόνια είναι πολλά και επιτρέπουν στις πληγές να κλείσουν. Ωστόσο, πάντοτε μερικές μένουν ανοιχτές. Οπως όταν περνάς από την παραλία της Σμύρνης, το θέατρο του «συνωστισμού». Εκεί επάνω επί μια βδομάδα 100.000 άνθρωποι ζούσαν και πέθαιναν, μέχρι να τους παραλάβουν τα βαπόρια. Οπως κοιτάς την προκυμαία από το Κορδελιό, αυτός ο χώρος μιας τεράστιας τραγωδίας του μικρασιατικού ελληνισμού, μοιάζει μικρός. Κι όμως, χώρεσε ατέλειωτο πόνο, δάκρυ, αγωνία, θάνατο.<br />Η υποδοχή τους είναι βασιλική, το ίδιο και η φιλοξενία τους. Η ελληνίδα γιαγιά, μας ενώνει. Οταν φτάνουμε στο χωριό, δέκα χιλιόμετρα έξω από το Αϊντίνι, μαθαίνουμε λεπτομερώς την ιστορία που ξέραμε λιγότερο αναλυτικά: η Ελένη, μεγάλη αδερφή της γιαγιάς Βασιλείας, έμεινε πίσω όταν έφυγαν οι Ελληνες. Πήγε μέχρι τα καράβια, αλλά γύρισε. Δεν ξέρουν γιατί. Συμπεραίνουμε πως, επειδή ήταν παντρεμένη και είχε ένα χρονιάρικο παιδί, είτε περίμενε τον σύζυγό της να επιστρέψει από τον πόλεμο, είτε θεώρησε πως θα γύριζαν και πάλι πίσω οι υπόλοιποι, όπως είχε συμβεί τόσες και τόσες φορές κατά το παρελθόν. Ισως και να είχε ήδη σκοτωθεί ο σύζυγός της, και να έμεινε εκεί όπου ήταν ο τάφος του.<br />Μετά, κάποιος Τούρκος την έριξε σε ένα πηγάδι να πεθάνει, αλλά την έσωσαν άλλοι Τούρκοι. Το παιχνίδι της μοίρας: η Ελένη ήταν νοσοκόμα. Της φέρνουν μισοπεθαμένο τον Τούρκο που την έριξε στο πηγάδι κι εκείνη τον σώζει. Οταν ανοίγει τα μάτια του εκείνος, τρομάζει. «Εγώ σε έριξα στο πηγάδι για να πεθάνεις κι εσύ μου έδωσες ξανά ζωή» της λέει. Από εκεί και πέρα, την αφήνουν στην ησυχία της.<br />Μετά από ένα- δυο χρόνια, με την ανταλλαγή των πληθυσμών, έρχεται από την Πρέβεζα ο Εκρέμ. Είναι τίμιος και κάνει γρήγορα τους υπολογισμούς στο ζύγι. Τον προτιμούν όλοι, αρχίζει και πλουτίζει, είναι η στιγμή να κάνει οικογένεια. Του μιλούν για την Ελληνίδα με το παιδί, που έχει ξεμείνει. Λέει πως θα την παντρευτεί, αν εκείνη γίνει μουσουλμάνα. Γίνεται. Παντρεύονται και κάνουν δύο κόρες κι ένα γιο- τα παιδιά αυτών των παιδιών συναντήσαμε εμείς.<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_KqQX3adbyvI/RqCLVUbKz-I/AAAAAAAAAB0/PXmfa2pN9Ao/s1600-h/HPIM1390.JPG"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_KqQX3adbyvI/RqCLVUbKz-I/AAAAAAAAAB0/PXmfa2pN9Ao/s320/HPIM1390.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089220777304838114" /></a><br />Η γιαγιά Ελένη- πλέον Χαϊριγιέ- και ο παππούς Εκρέμ μιλούν μεταξύ τους ελληνικά, όμως σταματούν όταν φτάνουν τα εγγόνια, για τον φόβο των Ιουδαίων. Δεν θέλουν να επισύρουν την προσοχή, γιατί, μετά το πηγάδι, δεν θέλουν εχθρούς. Ετσι, τα αγόρια δεν μιλούν ελληνικά, εκτός από κάποιες φράσεις που άκουγαν συχνά από τη γιαγιά. Η κυριότερη: «πού είσαι»;<br />Στο μεταξύ, η γιαγιά Βασιλεία ψάχνει μέσω του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και προσφυγικών οργανώσεων να βρει την Ελένη, πλην εις μάτην. Ρωτάει όλους τους αθλητές που έρχονται με τουρκικές ομάδες αν έχουν δει κάποια σαν εκείνην, μόνο με μια ελιά εδώ (στο μάγουλο). Ολοι απαντούν αρνητικά. Οι δικοί της την κοροϊδεύουν. Μετά από πολλά- πολλά χρόνια, κάποιος της απαντά ότι ναι, έχει δει μία σαν εκείνην, με μια ελιά στο μάγουλο. Είναι, πράγματι, η αδελφή της.<br />Πηγαίνει στο χωριό και τη συναντά. Εκείνη, ανάμεσα σε άλλα, της ζητά «λουλούδια από τον επιτάφιο, αλλά να μη τα δει ο Τούρκος και φωνάζει». Υστερα από λίγο, πεθαίνουν και οι δύο, με ελάχιστα χρόνια διαφορά. Τα εγγόνια τους, αλληλογραφούμε. Και, αποφασίζουμε να κάνουμε αυτό το ταξίδι.<br />Τους αποχαιρετούμε με συγκίνηση. Φτιάχνουν μαρμελάδα βύσινο, γλυκειά και αψιά, σαν τη σχέση που μας δένει. Εμείς, απόγονοι Ελλήνων από το Αϊντίνι και την Αδριανόπουλη, κι εκείνοι, παιδιά μιας Ελληνίδας από το Αϊντίνι και ενός Τούρκου από την Πρέβεζα.<br />«Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας!»<br /><br /><br /><br /><br /><br /><table bgcolor="#000000" cellpadding="0" cellspacing="0"><tr><td><embed quality="high" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" type="application/x-shockwave-flash" bgcolor="#000" width="328" height="94" src="http://cdn0.esnips.com/escentral/images/widgets/flash/esnips_player.swf" flashvars="theTheme=silver&amp;autoPlay=no&amp;theFile=http://www.esnips.com//nsdoc/849b9377-7729-45c6-b7ac-f4663bdfc37a&amp;theName=Pantelis Thalassinos - Ta Smirneika Tragoudia&amp;thePlayerURL=http://cdn0.esnips.com/escentral/images/widgets/flash/mp3WidgetPlayer.swf"></embed></td></tr><tr><td><table cellpadding="2" style="font-family:Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; padding-left:2px; color:#FFFFFF; text-decoration:none ; ; font-size:10px; font-weight:bold"><tr><td><a style="color:#FFFFFF; text-decoration:none " href="http://www.esnips.com/CreateWidgetAction.ns?type=0&objectid=849b9377-7729-45c6-b7ac-f4663bdfc37a"> Get this widget </a></td><td style="font-size:7px; font-weight:normal;">|</td><td><a align="center" style="color:#FFFFFF; text-decoration:none" href="http://www.esnips.com//selectedfile/emaildoc/849b9377-7729-45c6-b7ac-f4663bdfc37a"> Share </a></td><td style="font-size:7px; font-weight:normal;">|</td><td align="center"><a align="center" style="color:#FFFFFF; text-decoration:none " href="http://www.esnips.com/doc/849b9377-7729-45c6-b7ac-f4663bdfc37a/Pantelis-Thalassinos---Ta-Smirneika-Tragoudia/?widget=flash_player_esnips_silver"> Track details </a></td></tr></table></td></tr></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-8019481396810955810?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-65114255227311159522007-07-15T20:03:00.001+03:002007-07-15T20:04:44.414+03:00<div><embed src="http://widget-e5.slide.com/widgets/slideticker.swf" type="application/x-shockwave-flash" quality="high" scale="noscale" salign="l" wmode="transparent" flashvars="cy=lt&il=1&channel=432345564229148389&site=widget-e5.slide.com" style="width:426px;height:320px" name="flashticker" align="middle"></embed><div style="width:426px;text-align:left;"><a href="http://www.slide.com/pivot?cy=lt&ad=0&id=432345564229148389&map=1" target="_blank"><img src="http://widget-e5.slide.com/p1/432345564229148389/lt_t028_v000_a000_f00/images/xslide1.gif" border="0" ismap="ismap" /></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?cy=lt&ad=0&id=432345564229148389&map=2" target="_blank"><img src="http://widget-e5.slide.com/p2/432345564229148389/lt_t028_v000_a000_f00/images/xslide2.gif" border="0" ismap="ismap" /></a></div></div><br /><br /><br />Πρώτες εντυπώσεις από τη γη της Ιωνίας, φωτογραφικές. Να μαζέψω το μυαλό και την καρδιά, και συνεχίζουμε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-6511425522731115952?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-57125872841725875172007-07-05T17:44:00.000+03:002007-07-05T17:48:04.681+03:00Επτά πόλεις έριζαν για την καταγωγή του Ομήρου και αρκετές για την καταγωγή των Ετρούσκων. Ανάμεσά τους και η δική μας πόλη- κράτος της Λήμνου, η οποία, ωστόσο, έφτασε μεν στη βρύση, αλλά νερό δεν ήπιε. Όπως έδειξαν οι νεώτατες έρευνες των επιστημόνων, με βάση το DNA, οι Ετρούσκοι κατάγονταν από τη σημερινή Μικρά Ασία.<br />Γνωρίζαμε αρκετά από αυτούς, όπως ότι ήταν ο λαός που έδωσε στην ανθρωπότητα τη λέξη «πρόσωπο», την ονομασία της Ρώμης, αλλά και το σύμβολο που χιλιετίες μετά χρησιμοποίησε ο φασισμός ως δικό του, εκείνοι που είχαν πρώτοι κόψει χρυσά και αργυρά νομίσματα και χρησιμοποίησαν τους υπαίθριους ή στεγασμένους πάγκους για την πώληση των εμπορευμάτων τους. Ο Ηρόδοτος, ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς, δεν φείσθηκαν πληροφοριών για εκείνους. <br />Ποια όμως ήταν η καταγωγή τους; Αυτό μας διέφευγε μέχρι τώρα, αν και υπήρχαν κάποιοι που διατείνονταν ότι ίσως και να κατάγονταν από τη Λήμνο-και όχι τυχαία. Η ιταλική αρχαιολογική σχολή, η οποία δραστηριοποιείται εκεί, είχε αρκετές ανασκαφικές ενδείξεις για την παρουσία τους στο νησί. Όπως αποδεικνύεται, η Λήμνος ήταν πέρασμα στον δρόμο τους προς την Ιταλία.<br />Η έρευνα έγινε με δείγματα γενετικού υλικού (DNA) το οποίο ελήφθη από κατοίκους στην περιοχή της Τοσκάνης και της Ούμπριας οι οποίοι μένουν εκεί για περισσότερες από τρεις γενιές. Αποδείχθηκε πως τις μεγαλύτερες συγγένειες δεν τις είχε με το γενετικό υλικό κατοίκων της Ιταλίας, αλλά με το DNA κατοίκων στην περιοχή της Σμύρνης, στη σημερινή Τουρκία.<br />Η έρευνα, βασίστηκε στο χρωμόσωμα Y το οποίο μεταφέρεται από πατέρα σε γιο, ενώ μια άλλη έρευνα στηρίχθηκε στο μιτοχονδριακό DNA, το οποίο πηγαίνει από μητέρα σε κόρη. Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στην Ευρωπαϊκή Συνδιάσκεψη για τους Ανθρώπινους Γενετικούς Κώδικες που έγινε το Σαββατοκύριακο στη Νίκαια.<br />Τα πρώτα ίχνη του πολιτισμού των Ετρούσκων στην Ιταλία εντοπίζονται το 1200 π.Χ. Είναι, κατά πάσα πιθανότητα, εκείνοι που εισήγαγαν τις άμαξες στη νέα τους χώρα. Η γλώσσα τους διέφερε πολύ από οποιαδήποτε άλλη διάλεκτο της Ιταλίας και όλοι έψαχναν τους πιθανούς τόπους καταγωγής τους μέχρι προχθές.<br />Οι Ετρούσκοι δημιούργησαν σπουδαία τέχνη. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα τους παρουσιάζονται σήμερα σε ιταλικά μουσεία, ιδίως της Ρώμης, αλλά και σε μεγάλα διεθνή μουσεία.<br />Ένα μεγάλο μυστήριο της αρχαιότητας λοιπόν λύνεται χάρη στη συνεργασία της Αρχαιολογίας με άλλες επιστήμες, κάτι που ολοένα και περισσότερο συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, προς όφελος όλων.<br /><br /><br />Αφιερωμένο στον αγαπημένο μου κ. Λάμπρο Φ. του οποίου ο πατέρας ήταν από τον Βουτζά και η μητέρα από το Αϊβαλί- τους τόπους αυτούς με έστειλε να χαιρετήσω τώρα που πηγαίνω προς τα εκεί, και θα το κάνω. Λεπτομέρειες άμα τη επιστροφή μου, σε δέκα μέρες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-5712587284172587517?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-59355770634255046712007-07-01T18:04:00.000+03:002007-07-01T18:27:29.651+03:00Η οικογένειά μου έχει πάνω από μισόν αιώνα να βρεθεί στα χώματα της Ιωνίας. Η γιαγιά μου έφυγε από εκεί 16 χρονών κοριτσάκι, στην καταστροφή της Σμύρνης το 1922, και επέστρεψε μόνο μια φορά, το '50, για λίγες μέρες. Κι όμως, δεν είχαν φύγει όλοι από εκεί,- γι' αυτό άλλωστε έκανε την επίσκεψη και η γιαγιά μου- και δεν είναι ακριβές ότι η οικογένειά μου έχει πάνω από μισόν αιώνα να βρεθεί στα χώματα της Ιωνίας. Θα σας πω, λοιπόν, την ιστορία σήμερα:<br />Αύγουστος του 1922, Σεπτέμβρης με το καινούργιο ημερολόγιο, και η Σμύρνη καίγεται. Η Βασιλεία έχει μαζί της τα αδέλφια της και τα έχει φέρει από το Αϊντίνι: τη Βγένα, τη Στάσα, τον Σάββα. Είναι η μεγαλύτερη, μόλις 16 χρονών όπως είπαμε, και η αρχηγός της οικογένειας, καθώς έχουν μείνει πεντάρφανα. Στην κόλαση των ημερών, που έχει δημιουργήσει ο πόλεμος, το σπάσιμο του μετώπου, η ήττα, έχει χάσει την 12 χρονη Ελένη. Πού; Πώς; Κανείς δεν ξέρει. Στο Αϊντίνι; Στον δρόμο; (110 χιλιόμετρα χωρίζουν τις δύο πόλεις και τα διέσχισαν με τα πόδια) Στην προκυμαία όπου κατά το περιβόητο βιβλίο σημειώθηκε ο «συνωστισμός»; <br />Εκείνη ήξερε, αλλά δεν έλεγε. Κι αν έλεγε, ήμουν πολύ μικρή για να το ακούσω και να το εντυπώσω. Γεγονός είναι πως ποτέ δεν ξέχασε. Κάθε φορά που ερχόταν αθλητική ομάδα στην Αθήνα, όπου είχε καταφύγει με δύο από τα τρία αδέρφια (η Βγένα είχε βρεθεί στην Καβάλα όπου και έμεινε) η γιαγιά Βασιλεία πήγαινε και ρωτούσε τους αθλητές: «δε μου λες παιδί μου, μήπως έχεις δει μια σαν εμένα με μια ελιά στο μάγουλο;»<br />Οι δικοί της την κορόιδευαν επειδή ούτε καν ο Ερυθρός Σταυρός είχε καταφέρει να της βρει την χαμένη Ελένη. Κι όμως, ένας νεαρός της είπε: «Εγώ θεία έχω δει μια σαν εσένα με μια ελιά στο μάγουλο». Ηταν πράγματι η αδερφή της, την οποία πήγε και συνάντησε. Την είχε σώσει ο Εκρέμ, που την ήξερε, την έκρυψε και μόλις μεγάλωσε λίγο, παντρεύτηκαν.<br />Φυσικά, από Ελένη είχε γίνει Χαριγιέ. Είχε ασπαστεί το Ισλάμ. Είχε τουρκέψει. Και, είχε κάνει οικογένεια. Ούτε συζήτηση ν' αφήσει τα παιδιά της και να πάει σε μια πατρίδα την οποία δεν είχε γνωρίσει ποτέ. Ετσι, ένας κλάδος της οικογένειας αναπτύχθηκε στο Αϊντίνι. <br />Η Χαριγιέ- Ελένη έκανε τρεις κόρες κι ένα γιο. Η Σααντέτ, μια από τις κόρες, έκανε μια κόρη και ένα γιο, τον Ισμαήλ με τον οποίο αλληλογραφούσαμε από παιδιά. Εκείνος έχει σήμερα τρεις κόρες και μια εγγονή από τη δεύτερη. Και... πάω να τους δω!<br />Για όποιον δεν έχει μεγαλώσει με το όραμα της Ιωνίας, ίσως όλα αυτά να φαντάζουν μελό. Ισως πάλι κάποιοι να λένε: έχει συγγενείς Τούρκους και συγκινείται; <br />Ναι. Πιστεύω ότι οι δεσμοί αίματος δεν σε χωρίζουν, έτσι κι αλλιώς. Σε ενώνουν. Και μη γελάσετε: ο Ισμαήλ, που έχει μεγαλώσει τόσο μακριά από μένα, και ερήμην μου, έχει πολλές απόψεις πιο κοντινές μου από τον πρώτο μου ξάδερφο, με τον οποίο μεγαλώσαμε μαζί.<br />Επίσης πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να ζήσουμε ειρηνικά. Χωρίς να κρύβουμε το παρελθόν σαν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί. Χωρίς προσπάθειες να εξισορροπήσουμε και να μοιράσουμε στη μέση το αίμα, τους νεκρούς, τον πόνο, το δάκρυ. Η προσέγγιση δεν θα γίνει με το να ξεχνάμε. Θα γίνει με το να γνωρίζουμε, αλλά να προσπαθούμε να συνεχίσουμε την επαφή ώστε κάποτε να βάλουμε στην άκρη όσα μας χωρίζουν και να βρούμε όσα μας ενώνουν.<br />Φεύγω, λοιπόν, στις 10 του μηνός για Σμύρνη. Μόνο αυτό σας λέω. Εννέα και σήμερα μείνανε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-5935577063425504671?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-71157553929529465672007-06-25T16:53:00.000+03:002007-06-25T16:55:07.832+03:00Το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών είναι το μοναδικό ερευνητικό ίδρυμα που συγκεντρώνει, μελετά και διαφυλάσσει την ιστορία και την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά του μικρασιατικού ελληνισμού.<br /><br />Η προσφορά του ιδρύματος στα 77 χρόνια λειτουργίας του είναι μεγάλη. Εκτός από πλούσιο επιστημονικό, ερευνητικό και εκδοτικό έργο, έχει δημιουργήσει ένα μοναδικό αρχείο προφορικής παράδοσης 150 χιλιάδων σελίδων χειρόγραφου υλικού καταταγμένου σε πολλαπλές ενότητες που συμπληρώνεται από κώδικες, χειρόγραφα, σφραγίδες, μουσικές ηχογραφήσεις και φωτογραφίες.<br /> <br />Το Κέντρο όμως βρίσκεται σε απελπιστικά άσχημη οικονομική κατάσταση με δαπάνες λειτουργίας που υπερβαίνουν κατά πολύ την τακτική του επιχορήγηση από το Υπουργείο Πολιτισμού και αδυνατεί τους τελευταίους μήνες να καλύψει τη μισθοδοσία του προσωπικού του.<br /><br />Στην κατάσταση αυτή παρεμβαίνει ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέκος Αλαβάνος και καταθέτει ερώτηση στη Βουλή, η οποία καταλήγει ως εξής:<br /><br />«Προκειμένου να απομακρυνθεί ο κίνδυνος αναστολής της λειτουργίας του ιδρύματος που ιδρύθηκε με την οικονομική συνδρομή του Ελευθέριου Βενιζέλου και της Πηνελόπης Δέλτα, <br /> <br />Ερωτάται ο κ. Υπουργός Πολιτισμού: <br /><br />Με ποιο τρόπο σκοπεύει να βοηθήσει το Κέντρο να αντιμετωπίσει τις οικονομικές του δυσκολίες και να καλύψει τα κενά του προϋπολογισμού του και τις τρέχουσες υποχρεώσεις του ώστε, απαλλαγμένο από οικονομικά βάρη, να συνεχίσει το επιστημονικό του έργο;»<br /><br />Αναμένουμε την απάντηση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-7115755392952946567?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-87232648107758786772007-06-07T10:47:00.000+03:002007-06-07T10:59:10.078+03:00Με το σήμερα και με το αύριο, δεν κατάφερα ακόμη να πάω στο Ιδρυμα Μικρασιατών που έστησε η Φιλιώ Χαϊδεμένου στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ισως επειδή η μνήμη πονάει, έστω και αν δεν είναι η δική σου, αλλά η μνήμη των προγόνων σου. Η γιαγιά μου έφυγε από το Αϊδίνι σε ηλικία 16 ετών, σέρνοντας πίσω της δύο αδέρφια και αφήνοντας άλλη μία αδερφή με μια ξένη οικογένεια, που την πήγε στην Καβάλα και την κράτησε κοντά της και μία στη φλεγόμενη Μικρασία- αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_KqQX3adbyvI/Rme6iKvza9I/AAAAAAAAABE/e5ytYRDLit8/s1600-h/filio.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_KqQX3adbyvI/Rme6iKvza9I/AAAAAAAAABE/e5ytYRDLit8/s320/filio.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073228601419328466" /></a><br />Δεν είδα ακόμη τα ενθυμήματα που η κυρά Φιλιώ είχε με ευλάβεια και αγάπη συνάξει και ήρθαν από τις χαμένες πατρίδες- πολλές φορές μοναδικά σημάδια ενός ευτυχισμένου παρελθόντος. Εχω διαβάσει όμως το βιβλίο της. Ενα βιβλίο απέριττο, με αφηγήσεις, που δεν διεκδικούσε δάφνες λογοτεχνίας, αλλά δάφνες αληθείας.<br />«Τρεις αιώνες μια ζωή» είναι ο τίτλος του βιβλίου και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νέα Σύνορα/ Αντώνη Λιβάνη. Τώρα που η συγγραφέας του μας αποχαιρέτησε για πάντα (σε ηλικία 108 ετών και ήταν ακμαία μέχρι το τέλος!) ας δούμε ένα απόσπασμα. Αναφέρεται, ακριβώς, στον περιβόητο «συνωστισμό» στο λιμάνι της Σμύρνης κατά τη φυγή:<br />«Δυο μέρες και δυο νύχτες μείναμε όρθιοι στην παραλία περιμένοντας να μπούμε σε κάποιο πλοίο. Χιλιάδες κόσμος, απελπισμένος και εξαθλιωμένος, με μάτια άδεια απ' τα όσα είχαμε δει και την ψυχή ματωμένη απ' τον πόνο της απώλειας των αγαπημένων μας. Κάρα άδειαζαν πεθαμένους δίπλα μας, όπου έβρισκαν. Το βράδυ, όταν οι Τούρκοι άρχιζαν να βιάζουν και να κακοποιούν όποια γυναίκα έβρισκαν, οι Αμερικανοί άναψαν τους προβολείς των πλοίων και τους έριξαν πάνω μας, για να σταματήσουν κάπως το κακό. Φωνές ακούγονταν: "Τα γυναικόπαιδα να μπαρκάρουν πρώτα!" -θαρρείς και υπήρχε και κανένας άντρας ανάμεσά μας...»<br />Το βιβλίο αποτελεί μαρτυρία για γεγονότα και στοιχεία που η συγγραφέας του έζησε. ΟΙ λαοί αγαπιούνται ειλικρινά, μονάχα όταν δεν κρύβουν το παρελθόν που τους πλήγωσε σαν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, αλλά το συζητούν και, κάποτε, γεφυρώνουν με τα έργα της ειρήνης, τα χάσματα του πολέμου. Μονάχα τότε δεν υπάρχει ο κίνδυνος αναζωπύρωσης και μονάχα τότε η μνήμη, που πονάει, ησυχάζει και μπορεί πλέον να στραφεί και στα καλά εκτός από τα καταστροφικά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-8723264810775878677?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-39971085554238028872007-05-17T09:47:00.000+03:002007-05-17T09:48:08.247+03:00<strong>Τέλος του 5ου κεφαλαίου.</strong><br /><br />Παρότι είχαν φύγει αξημέρωτα, η ζέστη τούς πρόφτασε στο δρόμο. Ανοιξαν τα παράθυρα της άμαξας, τράβηξαν τις κουρτίνες, έβγαλαν όσα ρούχα μπόρεσαν, έλυσαν μανσέτες και ζωνάρια. Οι άλλες τίποτα, ούτε κουμπί, κι ας έτρεχε ο ιδρώτας τους ποτάμι. Ούτε καν τον φερετζέ; -Με ανοιχτές κουρτίνες; Οχι, αδύνατον. Η Αφεδρία, που είχε μεγάλη περιέργεια να δει τα πρόσωπά τους ξέσκεπα, έκλεισε μεμιάς τα πάντα. Η μητέρα τους ούτε και τότε άνοιξε το γιασμάκι της. Τα δυο κορίτσια έκαναν πως δεν κατάλαβαν το αποδοκιμαστικό της βλέμμα. Ανακουφισμένα τράβηξαν πέπλο και φερετζέ και άφησαν την νέα φίλη τους να τις κοιτά βαθύτατα εντυπωσιασμένη. Τι κρίμα που η θρησκεία και η κοινωνία τους δεν τους επέτρεπε να δείξουν τις μορφές τους... Εκείνες, που είχαν συναίσθηση της ξεχωριστής τους ομορφιάς, χαμογέλασαν ήρεμα: έτσι τα βρήκαμε, έτσι θα τ’ αφήσουμε. Να σοφές κουβέντες!<br /><br />Δεν πρόλαβε να κατεβεί από την άμαξα και ο Χρηστάκης την άρπαξε απ’ το μπράτσο κι άρχισε να την τραβά παράμερα. Όταν έφτασαν σε απόσταση ασφαλή απ’ τους υπόλοιπους, τη ρώτησε, χωρίς περιστροφές, αν είχε δει ακάλυπτα τα πρόσωπα των κοριτσιών και πώς έμοιαζε η Εσάτ. Η Αφεδρία έμεινε άναυδη να τον κοιτά. Μα η Εσάτ είναι αλλόθρησκη και παντρεμένη, του είπε ζωηρά. Της έσφιξε το χέρι, να σταματήσει. Κανείς δεν πρέπει να ξέρει το ανομολόγητο πάθος του, κανείς. Ας του πει, τώρα. Αν εξαιρέσεις τα μαλλιά, γιατί η Εσάτ είναι καστανή, μοιάζει αρκετά με τη Λέλα της κυρίας Μαργαρίτας.<br />Την άφησε, αφού πρώτα την όρκισε να μη το πει ούτε στον αδελφό του. Η Αφεδρία έτρεξε στο άνδρα της, προλαβαίνοντας την άκρη της κουβέντας που είχε με τον Μουσταφά μπέη. Ακουσε την τελευταία παρατήρηση του Οθωμανού, ο οποίος φαινόταν να αισθάνεται άβολα. «Μα Γιώργη εφέντη, γιατί το λέτε αυτό; Μπορεί να μοιάζουνε ή και να είναι ελληνικά, όπως επιμένετε. Αυτό δεν αποκλείει το δικό μου ενδιαφέρον. Τα ελληνικά με γοητεύουν, έχω στο κατώφλι του σπιτιού μου μια αρχαία επιγραφή, την κοιτώ κάθε μέρα διαβαίνοντας. Εν πάση περιπτώσει, ό,τι κι αν είναι, ανήκει στην πατρίδα μου- που είναι και δικιά σας, αν δεν κάνω λάθος.»<br />Ο John Turtle Wood ανέσκαπτε αρκετά χρόνια για ένα τόσο πενιχρό αποτέλεσμα. Απογοητεύτηκαν όλοι. Εβλεπαν κάτι σπασμένες κολώνες, που οι ντόπιοι έλεγαν πως ήταν από τον ναό της Εφεσσίας Αρτέμιδος, και τους ήταν αδύνατον να δεχτούν ότι ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου είχε καταλήξει σε σχεδόν αόρατα ερείπια. Ο Γιώργης επέμενε πως ο ναός ήταν περικαλλής και πλούσια διακοσμημένος, τόσους αιώνες, όμως, μετά, ελάχιστα κατάλοιπα μαρτυρούσαν πια την ύπαρξή του. Μη κοιτάς τη φήμη, της είπε. Sic transit gloria mundi.<br />Ναι, έτσι περνά η δόξα και χάνεται, αφήνοντας πίσω μονάχα την αχλύ του μύθου. Πόσες φορές είχε κάνει ανάλογες συζητήσεις με τη Δόμνα, τότε που του διάβαζε τις επιστολές του θείου Στέφανου. Εκείνος, διακονούσε τη φιλολογία, την ιστοριογραφία και την αρχαιολογία χρόνους πολλούς, έβλεπε μπροστά, πρόβλεπε πως τα αρχαία ερείπια θα αποκτούσαν κάποια μέρα και πάλι ζωή, όχι ανακατασκευασμένα παρά ως πόλος έλξης περιηγητών, ταξιδιωτών, επισκεπτών, και τότε θα ξεπρόβαλε μεγαλοπρεπής η δεύτερη δύναμή τους.<br />«Σκεφτόμουν τόση ώρα την Αθήνα, με τέτοια δύναμη παλιά, και σήμερα να είναι μια απλή κωμόπολη» του είπε η Αφεδρία. «Πρωτεύουσα βέβαια, κι όμως μπροστά στη Σμύρνη, τίποτα. Εκεί που στη δική μας πόλη καταπλέουν περισσότερα από χίλια καράβια κάθε χρόνο, στο λιμάνι του Πειραιά σπανιότατα βλέπουν πλεούμενο. Κι ούτε που συγκρίνονται τα εμπορικά, τα κτήρια, οι δρόμοι, τα καφενεία, τα καφέ- αμάν, οι σάλες δεξιώσεων, οι όμιλοι, η κοινωνία η δική μας τέλος πάντων. Η Σμύρνη είναι τόσο εξωστρεφής, τόσο κοσμοπολίτικη, τόσο χαρούμενη…»<br />Θαύμασε τη σχεδόν παιδική αθωότητά της, τον αυθορμητισμό, την αυτοπεποίθησή της. Δεν έκανε τον κόπο να της πει την άποψή του, εκ διαμέτρου αντίθετη με τη δική της. Την αγκάλιασε με το βλέμμα, συνέχισε να την κοιτά τρυφερά σε όλη την εκδρομή, γελούσε με τα χαριτωμένα που του έλεγε, απολάμβανε τη δροσιά της. Αν είχε μιλήσει και ο Εκρέμ, θα ήταν μια αξέχαστη ημέρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-3997108555423802887?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-55842514028605069752007-04-29T10:15:00.000+03:002007-04-29T10:17:45.696+03:00Οταν ο Γιώργης της τη ρώτησε αν πίστευε ότι μπορούσε να αντέξει ένα ταξίδι ως την Εφεσσο, πέταξε από τη χαρά της. Οχι, καθόλου δεν θα ενοχλούνταν το παιδί- μήπως δα είναι μακριά; είπε φωναχτά και μέσα της: καιρός ν’ αλλάξεις τον αέρα σου, αφέντη μου, μπας και σου φύγουν τα σεκλέτια. Διότι, η αναποδιά του, αναποδιά.<br />Γιατί στην Εφεσσο; Τον ρώτησε. Για να δουν τ’ αρχαία, της απάντησε, αλλά όχι μόνο. Μαζί τους θα ερχόταν ο Μουσταφά Εβράν. –Ο συνεταίρος του Χρηστάκη; «Ακριβώς». -Εκδρομή μ’ έναν αλλόθρησκο; Εμπορος είναι, θα πήγαινε οπουδήποτε και με τον διάβολο ακόμη (φτου- φτου- φτου). Πολίτες μιας αυτοκρατορίας- μωσαϊκού. Μακάρι να ήταν κι εδώ Ελλάδα, αλλά δεν είναι. Επομένως, πρέπει να δρουν αναλόγως. Κι έπειτα, ο Μουσταφά είναι τόσο καλός άνθρωπος. Πώς να τον κακοκαρδίσει και να μην πάει μαζί του στο τάμα του;<br />-Τάμα;<br />-Να πάει στο Σπίτι της Παναγιάς.<br />-Στο Μεριέμ- Ανέ; Κρυπτοχριστιανός;<br />-Δεν είναι. Ο γιος του έκλεισε τα τρία και κουβέντα δεν έχει πει. Σαν να ήπιε αμίλητο νερό, το παιδί.<br /><br /><br />Αδύνατον να δεχτεί η Φικρέτ χανούμ να ταξιδέψει με άλλον άντρα πλην του συζύγου της. Φώναζε κι έκλαιγε και παρακαλούσε για χωριστές άμαξες. Στη μια οι γυναίκες, λοιπόν, (η Αφεδρία, η μητέρα της Μαρία, η Φικρέτ, η αδελφή της Εσάτ και η δική τους μητέρα, Σααντέτ) στην άλλη οι άντρες (ο Γιώργης, ο Χρηστάκης, ο Μουσταφά-μπέης). Ο Εκρέμ πήγε με τη μάνα του, που ποτέ δεν αποχωριζόταν. Είχε όμορφα, τεράστια μάτια, με μακριές βλεφαρίδες και τρυφερά μάγουλα, για φιλιά και χάδια. Μ’ αυτά του τα προσόντα, και με το μεγάλο του χαμόγελο, κέρδισε με την πρώτη την εύνοια των γυναικών.<br />Αν και κατακαλόκαιρο, η εύφορη γη της Ιωνίας ήταν γεμάτη δροσερά μποστάνια- πράσινες οάσεις ανάμεσα στα θερισμένα χωράφια. Μπουκάλι να φυτέψεις, μπουκαλιά θα φυτρώσει, έλεγε στις ξένες η κυρία Μαρία σχολιάζοντας το χώμα που καρποφορούσε ασταμάτητα. Στην αρχή ο Εκρέμ κοιτούσε από το παράθυρο αχόρταγα, μετά, το κούνημα της άμαξας τον νανούρισε κι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά της γιαγιάς του. Η Αφερδία ήξερε καλά τα τούρκικα, καθώς έπαιζε παιδί με συνομήλικές της Τουρκαλίτσες μέχρι που εκείνες φόραγαν τον φερετζέ και παύανε να τριγυρίζουνε στους δρόμους. Ξεκίνησε λοιπόν τη συζήτηση με τα δυο κορίτσια, ενόσω η μητέρα της κι η Σααντέτ συνέχιζαν να πλέκουν και ν’ αναστενάζουν. Οι κοπέλες, παντρεμένες πολύ περισσότερο καιρό απ’ την ίδια, γνώριζαν πώς να αντιμετωπίζουν καταστάσεις, γκρίνιες, παραλογισμούς, πώς να εκτονώνουν καταστάσεις. Δεν φοβόταν το κουτσομπολιό, γιατί δεν είχαν καθόλου κοινούς γνωστούς. Ετσι, τους άνοιξε την καρδιά της, για τη φλογερή αρχή του γάμου της και το κατοπινό του θάμπωμα.<br />Την έπεισαν πως η ζωή ενός ζευγαριού έχει πιο πολύ καλές παρά δύσκολες στιγμές κι ότι αυτό που τώρα της φαινόταν βουνό, θα το συνήθιζε πολύ σύντομα. Αδύνατον, βέβαια, να τις πιστέψει... Σε προσέχει; Της είπαν. Σου καλομιλάει; Ενδιαφέρεται για σένα; Ζηλεύει; Χάνει το κέφι του άμα λείπεις; Ε, μια χαρά θα πάνε όλα –κι όταν κακοκεφιάζει; «Υπόμενε» -Και όταν με μαλώνει; «Ανάμενε». –Τι; «Να το ξεχάσει. Γελαστός άνθρωπος και κιμπάρης είναι. Τη μπουκιά να βγάλει από το στόμα του να σου τη δώσει. Μη τον φοβάσαι.»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-5584251402860506975?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-57746866212707777002007-04-23T09:13:00.000+02:002007-04-23T09:14:33.401+02:00Λευκό, με σχέδια από μαβί, σικλαμέν και φούξια. Μυτερό ντεκολτέ , κάπως τολμηρό (καλύτερα ν’ αποκαλύπτεις στη νιότη σου, παρά στα γεράματα) ντραπέ κοντό μανίκι. Το είχε αγοράσει στο Παρίσι, για ειδική περίσταση. Γάμο, μεγάλο πανηγύρι, επίσημη επίσκεψη, χορό σημαντικό. Δεν είχε προλάβει να το φορέσει, μονάχα το καμάρωνε στη ντουλάπα της. Και να, τώρα, που δεν της έκανε.<br />«Ούτε να φανταστείς, μπορείς, πόσο γρήγορα κυλάει ο καιρός» της έλεγαν οι μεγαλύτερες. «Να μη στενοχωριέσαι* του χρόνου θα έχεις επανέλθει». Μέσα τους, πάντως, την εύρισκαν πολύ αδύνατη, σαν κακοζωισμένη ή κακόφαγη. Ελπιζαν πως οι εγκυμοσύνες και τα χρόνια θα φέρναν αλλαγές προς το καλύτερο. Μονάχα η φίλη της η Σταματία Πουλάκη στάθηκε ειλικρινής: ποτέ δεν επανέρχεται το σώμα σου εντελώς, της είπε. Βαραίνει το στήθος, τονίζεται η μέση, στρογγυλεύεις, γενικώς. Και λοιπόν; Ξέρεις να μην τους αρέσουμε;<br />Η Σταματία είχε απτές αποδείξεις για το ενδιαφέρον του συζύγου της. Δεν σταμάτησε, και μετά την έλευση του διαδόχου, να την πολιορκεί, παρότι εκείνη δεν ήθελε άλλο παιδί. Εγκυος στο δεύτερο, έδινε συμβουλές στην Αφεδρία κάθε φορά που εκείνη την επισκεπτόταν στον Τσεσμέ («αχ! Μη τον λες έτσι! Κρήνη!) Κρήνη από εδώ, κρήνη από εκεί, ανάμεσα σε κρήνες πέρναγε η ζωή της. Ολοχρονίς στην Κρήνη απ’ τη μικρασιατική ακτή. Τα καλοκαίρια στην Παναγιά την Κρήνα, στη Χιό. Κοντά στα Σκλαβιά, όπου οι Γενουάτες είχαν κάποτε τα αρχοντικά τους, ήταν ο πύργος όπου παραθέριζαν. Το όνομα της εκκλησίας έβγαινε ίσως από αυτούς (crina θα πει λόφος στη γλώσσα τους) ίσως από τα κρίνα που αφθονούσαν στην περιοχή, ίσως κι από τη βρύση που δρόσιζε ολοχρονίς πουλιά, ζωντανά και ανθρώπους. Θα ‘ρθει μαζί τους φέτος;<br />Δέκα μέρες πριν από της Παναγίας, νηστεύοντας αλλά χωρίς να φορά μαύρα όπως συνήθιζαν στο σπίτι της ως τον Δεκαπενταύγουστο, η Αφεδρία πήγε στης φιλενάδας της να την αποχαιρετίσει. Φορούσε γαλαζωπό λινό φόρεμα με κίτρινα λουλούδια κι αχνοπράσινα φύλλα και όχι το πολυπόθητο του Παρισιού. Σαν την προσκάλεσαν στο νησί, άρχισε να κλαίει. Δεν θα την άφηνε ο άντρας της, νιόπαντρη κι έγκυο, ήταν σίγουρη. Το Μαριγάκι, η Ερωφύλη, αδελφές της Σταματίας, κι ιδίως ο μικρός Αντώνης διώξαν πολύ γρήγορα τα δάκρυα. Χαριτωμένο, ζωντανό, καλόβολο, γλυκό παιδί, την διασκέδαζε. «Μακάρι να είναι και το δικό μου έτσι» αναλογίστηκε με άγχος, «να μη ζητά». Τρόμαξε. Ευτυχώς, δεν το είχε ξεστομίσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-5774686621270777700?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-71129563233758831422007-04-10T12:53:00.000+02:002007-04-10T12:57:47.008+02:00<strong>Συνεχίζουμε με τον νέο τίτλο και με διαφορετική αρίθμηση. Δηλαδή, θα μπαίνει το κεφάλαιο (στην περίπτωσή μας το 5ο) και το μέρος του κεφαλαίου (εδώ το πρώτο). </strong><br /><strong></strong><br /><br />Πολύ είχε στενοχωρεθεί η Αφεδρία με το γεγονός. Ενα ολόκληρο, πανάκριβο, υπέροχο, σπάνιο σερβίτσιο από πορσελάνη των Σεβρών, θρύψαλα. Ενεννήντα κομμάτια. Για την ακρίβεια, 88. Είχαν σωθεί ένα φλυτζανάκι από τα 12 κι ένα πιατάκι. Ο Γιώργης απαίτησε να πίνει εκεί τον καφέ του κάθε, μα κάθε πρωί, και δεν έκανε πίσω. «Κοίτα να μη σου σπάσει» φώναζε στις δούλες όπως και στη γυναίκα του. Δες εμμονή!<br />Εμμονή όμως είχε και η Αφεδρία. Λες να είναι γρουσουζιά; Ρωτούσε και ξαναρωτούσε τις φίλες της. Στο τέλος την έπεισαν πως μαζί με τα πιατικά «έσπασε» και η κακοτυχία και ησύχασε. Αλλά τι να περιμένει κανείς, στα δρίματα;<br />Αρχές Αυγούστου, και συγκεκριμένα τις έξι πρώτες μέρες, κανείς δεν άγγιζε νερό, ιδίως ζεστό, σε ολόκληρη τη Μικρασία. Ηταν τα δρίματα και κινδύνευες να παρουσιάσεις μόνιμες λευκές κηλίδες- εκτός κι αν ήτανε νερό βροχής, σπάνιο έτσι κι αλλιώς λόγω εποχής. Δεν κολυμπούσαν, δεν έπλεναν, δεν πλένονταν, δεν καθάριζαν τα σπίτια. Ακόμα και αυτό, πάντως, δεν σε απάλλασσε από τη γρουσουζιά που κυκλοφορούσε, θαρρείς, στον αέρα, στην ατμόσφαιρα.<br />Ο Γιώργης έβαλε τις φωνές ακούγοντας τις σκέψεις της. Προλήψεις και δεισιδαιμονίες, έκανε, σιγά να μη βρωμίσουμε με τέτοιες αηδίες. Ετσι μας τα αφήσαν οι παλιότεροι, του είπε, για να εισπράξει την απάντηση πως οι παλιότεροι είναι παρελθόν και οι δοξασίες μύθοι οι οποίοι απέχουν πολύ απ’ την αλήθεια. Από πού κι ως πού, δηλαδή, το καθαρότερο στοιχείο της φύσης, μπορούσε να φέρει κακή τύχη; Και γενικώς, δεν θα έπλεναν ολόκληρη βδομάδα ούτε χέρια ούτε πόδια, μέσα στο κατακαλόκαιρο, για μιαν ανοησία; <br />Παρά τη μεγάλη της ευφράδεια, κατάπιε τη γλώσσα της. Θα βάλει τα κλάματα, να του δείξει αυτή. Προσπαθούσε, πλην εις μάτην. Τα μάτια της δεν την υπάκουαν. Ας κάνει πως ενοχλείται το μωρό, καλύτερα. Επιανε και ξανάπιανε την κοιλιά, στριφογυρνούσε στη θέση της. Ούτε μ’ αυτό πέτυχε κάτι. Δεν μπορούσε να χωνέψει την αδιαφορία και την κακοκεφιά του. Μήτε τον είχε ξαναδεί ως τώρα έτσι ανάποδο. «Ιησούς Χριστός νικά, κι όλα τα κακά σκορπά» είπε τρεις φορές μέσα της. Τίποτα δεν άλλαξε. Λες να είχε παντρευτεί τζαναμπέτη;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-7112956323375883142?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-10731767730927102892007-04-01T16:57:00.000+02:002007-04-01T17:03:04.433+02:00Νομίζω ότι βρήκα τίτλο! Μέχρι να τον βρω, άκουσα τις εξής προτάσεις:<br />-«Φλόγες άλφα» από την Κατερίνα- Κυκλάμινο του βουνού<br />-«Τα μάτια σου στα μάτια μου», από τον Παύλο, φίλο που δεν είναι μπλόγκερ<br />-«Επανάσταση σημαίνει ν' αγαπάς» από τη Νέλλυ Νέζη<br />-«Γλυκόπικρα ταξίδια» και πάλι από το Νελλάκι.<br /><br />Μου άρεσαν όλοι, αλλά μια μέρα, καθώς σκεφτόμουν πώς θα τελειώσει όλο αυτό το μυθιστόρημα, μου ήρθε στο νου ένας τίτλος που περιέγραφε ακριβώς όλα όσα έχω στο νου μου:<br /><br /><strong>Χάρτινες μουσκεμένες σημαίες</strong><br /><strong></strong><br />τον υιοθετώ μέχρις... αποδείξεως του εναντίου.<br /><br />Καλό μήνα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-1073176773092710289?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-22874257595741168962007-03-11T13:53:00.000+02:002007-03-11T13:54:52.168+02:00<strong>Τέλειωσε και το τέταρτο κεφάλαιο. Να είμαστε καλά, να συνεχίσουμε- από εβδομάδα.</strong><br /><strong></strong><br /><strong></strong><br /><br />Μία ολόκληρη εβδομάδα έψαχνε η Ασπασία Καραγεώργη ολάκερη την πόλη, να βρει δώρο αντάξιο για γιο τέτοιου φίλου και τέτοιου πελάτη. Τελικά επέλεξε ένα σερβίτσιο από φίνα πορσελάνη των Σεβρών, με ασυνήθιστα σχέδια και χρώματα. Λευκή βάση, κατάστικτη από πράσινα φύλλα και μοβ- σε όλες τις αποχρώσεις- λουλούδια νούφαρων. Ευχαριστημένη πολύ, καταπιάστηκε να ετοιμάσει τις αποσκευές της Δόμνας που σε αυτό το διάστημα είχε γίνει η σκιά του εαυτού της. Ως μάνα κατάλαβε πως κάτι την έτρωγε, αλλά ερμήνευσε τα σημάδια λάθος, θεωρώντας ότι το παιδί της στενοχωριέται καθώς βλέπει να παντρεύεται κι ο τελευταίος νεανικός της φίλος, κι εκείνη να μένει μονάχη. Σκέφτηκε πως το ταξίδι θα της έκανε καλό και συμβούλεψε τον αμαξηλάτη, άνθρωπο έμπιστο και αφοσιωμένο, να σταματά σε κάποια μέρη αν του το ζητήσει η επιβάτις του, για όσο πει.<br />Τρεις μέρες έκαναν να φτάσουν ως τη Σμύρνη. Δεν έφταναν ούτε να της αλλάξουν τη διάθεση ούτε και να τη βοηθήσουν να συνέλθει. Οταν είδε στον καθρέφτη του δωματίου της πώς είχε καταντήσει, πείσμωσε. Κλείστηκε μέσα στο ξενοδοχείο Κραίμερ ως να αλλάξει η όψη της και σταμάτησε να κλαίει, εφόσον γνώριζε πως αυτό την έβλαφτε ποικιλοτρόπως. Ενα ωραίο πρωί σηκώθηκε αποφασισμένη και, παρά την αφόρητη αυγουστιάτικη ζέστη, πήρε τη λευκή της ομπρέλα, φόρεσε ρούχο κλειστό για να μη καεί από του ήλιου τα φιλήματα και περιηγήθηκε την αγορά κρυμμένη, καλού- κακού, πίσω από ένα πυκνό βέλο. Εντόπισε εύκολα το εμπορικό των Τσακίρηδων και βεβαιώθηκε πως εκείνος ήταν μέσα, δεν βρίσκονταν στις εξοχές. Αποσύρθηκε ξανά στο ξενοδοχείο της μέχρι το απομεσήμερο, τότε που η πόλη άρχιζε να σηκώνεται από τον ενδιάμεσο ύπνο.<br />Εμφανίστηκε στο κατώφλι του μαγαζιού γεμάτη θυμό και παράπονο, τα οποία όμως έκρυβε επιμελώς πίσω από ένα προσωπείο υπερηφάνειας και, ελαφρώς, ακαταδεξιάς. Ενας από τους παραγιούς σκοτώθηκε να την εξυπηρετήσει. Ζήτησε τον Γιώργη, την έβαλαν να καθίσει, περίμενε. Εμφανίστηκε, αγουροξυπνημένος, έχοντας πλύνει όπως- όπως τα μούτρα του στο λαβομάνο. Πετάχτηκε. «Προδότη! Προδότη!» Έτσι έλεγε το μέσα της. Εξωτερικά, τίποτα. Εκείνος ταράχτηκε βλέποντάς την. Είχε αδυνατίσει (αλλά της πήγαινε) το βλέμμα της είχαν χάσει τη γλύκα του, τον κοιτούσε με αυστηρότητα, έχοντας πεισματικά τα μάτια στυλωμένα στη μορφή του. Ο αναίσθητος! Το κτήνος! Το τέρας! Ο αγαπημένος, ο άθλιος...<br />Ο Γιώργης κατάλαβε αμέσως την αλλαγή στη διάθεσή της. Χαμογέλασε δειλά, κρατώντας πάντα χαμηλά το κεφάλι, προσπαθώντας να της επιβληθεί, να της υποσχεθεί χωρίς να υπόσχεται, να αποσοβήσει τη σκηνή που ερχόταν. Κατευθύνθηκε προς το μέρος της. Πήρε το χέρι της, (του το άφησε άτονα) το φίλησε ψυχρά, σαν να έβλεπε μια κυρία του καλού κόσμου την οποία ελάχιστα γνώριζε, την ικέτευσε με την έκφραση του προσώπου του να μη κάνει σκάνδαλο. Δεν χρειαζόταν. Η Δόμνα, μεγαλοπρεπής, έκανε νεύμα στον αμαξά να φέρει την τεράστια κούτα με το σερβίτσιο. Την απίθωσαν σε κάποιο τραπέζι, η Δόμνα του ευχήθηκε για τον γάμο του, όλοι θαμπώθηκαν από το σπάνιο δώρο, καλοτύχισαν τον γαμπρό για τους φίλους του. Ζήτησε να φέρουν κεράσματα, μα η κοπέλα με ένα αρνητικό νεύμα σηκώθηκε. Επρεπε να φύγουν. Χαιρετήθηκαν. Εκείνη σοβαρή, εκείνος μάλλον ανακουφισμένος από την τροπή των πραγμάτων. Ολα πήγαν καλά, λοιπόν. Ομως- πώς έγινε;- το παραπαίδι του αμαξά έκανε μια αδέξια κίνηση, τράβηξε το κουτί, το αναποδογύρισε στο πάτωμα, φύγανε τ’ άχυρα που το προστάτευαν και το σερβίτσιο έγινε θρύψαλα. Πάγωσαν. Εκτός από τη Δόμνα, που το είχε σχεδιάσει με κάθε λεπτομέρεια, να φανεί σαν ατύχημα, μα ο Γιώργης να ξέρει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-2287425759574116896?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-45556032972112875532007-03-04T12:08:00.000+02:002007-03-04T12:10:45.833+02:00<strong>Είμαστε στη συνέχεια του κεφ. 4. Δεν κλείνει εδώ. Θα πάμε και παρακάτω.</strong><br />«Σαν τον κλέφτη ξεγλύστησες Γιώργη Τσακίρη» λέει τώρα μέσα της η Δόμνα. «Σαν τον κλέφτη». Μέχρι τώρα εύρισκε χιλιάδες προφάσεις, να τον δικαιολογήσει. Ναι, είχε να πατήσει το πόδι του στην Αδριανούπολη από τον περασμένο Μάρτιο- και τι μ’ αυτό; Ισως να μην είχε δρομολόγιο. Ισως πάλι να μην έμαθε πως ο πατέρας της είχε αφήσει το χάνι και άνοιξε ξενοδοχείο και τριγυρίζει ψάνοντάς την. Σε ποιον πουλάει, άραγε, τις ψευτοπαρηγόριες; Ανάθεμα τη στιγμή που πίστεψε στην αγάπη, που τη ζήτησε, που την βρήκε, που έχασε τη ζωή της. Δεκαπέντε χρονών τον είδε και τον ερωτεύτηκε, με αποκοτιά γύρεψε το φιλί, την αγκαλιά του, με αφροσύνη του δόθηκε λίγο μετά. <br />Ο πατέρας της λέει πως για όλες τις τολμηρές επιλογές της φταίνε οι δασκάλες της, και πιο πολύ η Καλιρρόη Σιγανού. Εκείνη που τους έλεγε να μη παντρεύονται χωρίς έρωτα, να δουλεύουν για να μην έχουν ανάγκη κανέναν, να ξανοίγουν τον νου τους πέρα από το πλέξιμο, το κέντημα, τη γειτονιά, την ενορία, την πόλη. Δεν είναι δικό τους το φταίξιμο. Ξέχασε πως κι η μάνα της το ίδιο ατίθαση ήταν. Με τον γάμο ημέρωσε, αν και όχι εντελώς. Καλή- καλή και υποτακτική, όταν όμως η Δόμνα δήλωσε πως θέλει να σπουδάσει δασκάλα, πάτησε πόδι στον Πασχάλη που αρνιόταν σθεναρά και την ίδια την ορμήνεψε όχι μονάχα να επιμείνει, μα να σταματήσει να τρώει για να πιάσουν τόπο οι διαμαρτυρίες της. Τα κατάφεραν. Σπούδασε. Κι έπειτα; Δούλεψε μία- δυο χρονιές και σταμάτησε. Τυπικά επειδή ο κύρης της δεν ήθελε να τριγυρίζει, κορίτσι πράγμα, στις γειτονιές ασυνόδευτη. Στην πραγματικότητα γιατί δεν ήθελε ο Γιώργης της. Ζηλεύει, κολακευόταν μέσα της. Υποχώρησε. Επέστρεψε στο χάνι του πατέρα της.<br />Εκεί τη συναντούσε μια ή δυο φορές στο δίμηνο, όταν περνούσε σε κάποιο από τα δρομολόγια που έκανε στη Θράκη για δουλειές. Εμενε τρεις με πέντε μέρες και ξανάφευγε. Νωρίς το βράδυ ξεπόρτιζε, λέγοντας στον Πασχάλη ότι πάει στο Κάραγατς, όπου γλεντούσε η χρυσή νεολαία της εποχής στα καφενεία, τα μπαρ, τους οίκους ανοχής, τις χαρτοπαικτικές λέσχες. Δεν τον άφηνε να στείλει μαζί του τον δικό του αμαξά, «να μη σε βάζω σε κόπο» έλεγε στερεότυπα. Θα έπαιρνε αμάξι από την πλατεία. Πήγαινε ως εκεί και γύριζε με χίλιες προφυλάξεις. Τρύπωνε στην κάμαρα της Δόμνας και ανέμενε ως να τελειώσει το δείπνο με την οικογένειά της. Υστερα εκείνη αποσυρόταν, όπως συνήθιζε.<br />Καρδιοχτύπησαν αρκετές φορές αυτά τα δεκαπέντε χρόνια από θορύβους στον διάδρομο ή καλέσματα της Δόμνας μες στη νύχτα. Τότε ο Γιώργης κρυβόταν, με την ψυχή στο στόμα πάντοτε. Ηταν τυχεροί. Αν κι επανειλημμένα κινδύνεψαν να τους ανακαλύψουν, γλύτωναν χωρίς απώλειες. Αυτό ήταν και το μόνο πρόβλημα στην προφυλαγμένη σχέση τους, τη χωρίς διακυμάνσεις. Τον αγαπούσε, τον λαχταρούσε, τον περίμενε. Ηλπιζε πώς κάποτε θα της ζητούσε να γίνει γυναίκα του, απλώς δεν είχε έρθει η ώρα. Δεν τα είχε μετρήσει καλά.<br /><br />Εφερνε, έπαιρνε, άκουγε, κοίταζε, σαν αυτόματο. Παρακαλούσε να νυχτώσει, να διαβούν οι ώρες, να αποσυρθεί στην κάμαρά της χωρίς να κινήσει υποψίες. «Τι συμβαίνει μοναχοθυγατέρα μου;» τη ρώτησε ο πατέρας της «εσύ είσαι κάτασπρη». Μάσησε τα λόγια της. Τάχα την πείραξε η ζέστη- κάθε καλοκαίρι δεν είναι κάπως αδιάθετη; Την έστειλε να ξαπλώσει σίγουρος πως έχει κάποια από τις απροσδιόριστες όσο και μυστηριώδεις γυναικείες ασθένειες, οι οποίες, κατά βάση, έχουν σχέση με τα νεύρα. Την αγαπούσε τόσο ώστε ξεχνούσε τον σεβντά του που του έδωσε ο Θεός μονάχα ένα παιδί, κι αυτό κορίτσι. «Μωρέ κάνει για πέντε άνδρες» σκέφτηκε. <br />-Πατέρα, γύρισε εκείνη και του είπε, δεν θα στείλουμε ένα δώρο στον νιόπαντρο; Λέω να το πάω αυτοπροσώπως.<br />Κατένευσε. Να, για κάτι τέτοιες ιδέες της τη λάτρευε τόσο. Βέβαια και έπρεπε να στείλουν ένα δώρο τρανό. Και καλύτερα να το πήγαινε η ίδια, να ξεσκάσει.<br />Η Δόμνα διέσχισε ανέβηκε τις σκάλες με βιασύνη. Μπήκε στο δωμάτιό της, κλείδωσε την πόρτα, έπεσε στο κρεβάτι μπρούμυτα και έκλαψε όσο δεν είχε κλάψει ποτέ, μα ποτέ στη ζωή της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-4555603297211287553?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-67474574096881861512007-02-25T13:54:00.000+02:002007-02-25T13:59:59.006+02:00<strong>Αρχή του 4ου κεφαλαίου. <a href="http://kyklaminovounou.blogspot.com/">Κυκλάμινο του βουνού</a> που βάζεις τόσο ευρηματικούς τίτλους (όπως το «Γράμμα στη Μάννα με δύο ν» από το δικό σου βιβλίο), σκέφτηκες τίποτα για τίτλο;</strong><br /><br />04 Δόμνα<br /><br /><br />-Μάσαλα! Μάσαλα! <br />Ο Πασχάλης Καραγεώργης φαινόταν να χαίρεται από βάθους καρδίας με αυτό που άκουγε από το στόμα των νεοφερμένων στο ξενοδοχείο του. Διατηρώντας τις συνήθειες του παλιού χανιτζή, υποδεχόταν τους πελάτες με πιτάκια, κρίθινο κουλούρι, ελιές, ούζο γλυκανίσου, τυριά, συζητούσε μαζί τους επί μακρόν, μάθαινε νέα από τη Σμύρνη, την Προύσα, το Αϊβαλί, μέχρι κι απ’ τη Δαμασκό, το Κάιρο, την Αλεξάνδρεια, την Τρίπολη- άσε από τας Ευρώπας όπου είχε αποθέσει τις ελπίδες του για εκπαίδευση το υπόδουλο γένος. Η Ανατολή ήταν για προκοπή κι η Δύση για μάθηση- χωρίς να αποκλείονται και εμπορικές συναλλαγές με τη Μασσαλία, το Παρίσι, τη Χαϊδελβέργη, ούτε σπουδές στην περικαλλή Οδησσό, φύτρο επαναστατών, και- οπωσδήποτε- στην Τραπεζούντα, με το ονομαστό της Φροντιστήριο.<br />Παιδεία και υπομονή. Ετσι, διδάσκονταν οι ραγιάδες, μπορεί να έρθει η ελευθερία. Επένδυαν στην πρώτη, ασκούνταν στη δεύτερη. Σε όλα τα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας άνοιγαν σχολεία, κατήρτιζαν προγράμματα με τη συνδρομή της μητέρας Ελλάδος, μόρφωναν μαθητές και δασκάλους.<br />Στην Αδριανούπολη μέχρι και οι γυναίκες ήξεραν γράμματα, για να διαβάζουν τα παιδιά τους. Ο θείος του Στέφανος Κουμανούδης, είχε μάθει τα πρώτα κοινά γράμματα από τη μάμμη του, τη μάνα του πατέρα του και πάντοτε το έλεγε με υπερηφάνεια. Πάει κι ο θείος Στέφανος, μάς άφησε πρόσφατα χρόνους. Αν και σχεδόν δεν τον θυμόταν, αφού σπανίως τον έβλεπε ως παιδί και κατόπιν ποτέ, διάβαζε νέα του σε εφημερίδες της Αθήνας- όποτε...- ο θάνατός του τον έθλιψε. Ο Πασχάλης τον είχε μάθει όπως τώρα μάθαινε ότι νοικοκυρεύτηκε επιτέλους ο γιος του φίλου του: από τους ταξιδιώτες. Και τι δεν άκουγε κάθε μέρα! Ορεξη να ‘χε.<br />-Μάσαλα, μάσαλα! Φώναξε ξανά, έκανε το σταυρό του, φίλησε και πάλι τον συνομιλητή του, ζήτησε απ’ την κόρη του να φέρει κι άλλα κεράσματα.<br />-Βάλε, κουζούμ, το καλύτερο κι έλα να χαρείς, Δόμνα μου. Ο γιος του Νικολού Τσακίρη, ο Γιώργης του, βρήκε νύφη. Μόλις μου το είπανε, και χάρηκα τόσο...<br /><br /><br />Να, λοιπόν, το όνειρο. Τα όνειρα, του τελευταίου καιρού. Οι εφιάλτες. Φίδια που στριφογύριζαν στο σπίτι της και σκορπιοί που προσπαθούσαν να την κεντρίσουν. Κι έπειτα, αυτό. Είχαν βρει περίπατο, χωρίς τις συνήθεις προφυλάξεις λόγω της μυστικότητας της σχέσης τους. Την κρατούσε από τη μέση, της χάιδευε τα μαλλιά. Βρέθηκαν στη γέφυρα του Εβρου. Καθώς την περνούσαν σταμάτησαν στο μαρμάρινο περίπτερο απ’ όπου ο μητροπολίτης έριχνε τον σταυρό στο νερό, ανήμερα των Θεοφανείων. Εσκυψε για να δει τα νερά. Η χρυσή αλυσίδα της βγήκε απ’ τον κόρφο, έπεσε με τον βαφτιστικό σταυρό της στο ποτάμι. Ο Γιώργης έκανε να πέσει κι εκείνος, μα το νερό, τόσο θολό τόσο ορμητικό, τον σταμάτησε.<br />Συνέχισαν να βαδίζουν. Της έκανε εντύπωση, όταν έφτασαν στο Κάραγατς που τα σπίτια, πολύχρωμα και φωτισμένα πάντοτε, ήταν μουντά, όλα σε ένα χρώμα φαιό, και τυλιγμένα με σκοτεινιά. Αρχισε να φοβάται και να κλαίει. Την οδήγησε στον σιδηροδρομικό σταθμό, όπου μπορούσαν να καθίσουν χωρίς να τους κακοχαρακτηρίσουν, όπως της είπε, αφού τα περισσότερα καταστήματα του Κάραγατς ήταν καφέ- σαντάν ή παρόμοια. Την έστειλε να πλύνει το πρόσωπό της στους νιπτήρες. Οταν βγήκε από εκεί, η ομίχλη είχε καλύψει τα πάντα. Αρχισε να τον αναζητεί αλλόφρων. Και τότε, ένα τραίνο ξεκίνησε. Στο τελευταίο βαγόνι του καθόταν ο Γιώργης κρατώντας στα χέρια ένα φαναράκι και την αποχαιρετούσε. Σαν τον κλέφτη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-6747457409688186151?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-45208596016036407922007-01-30T19:51:00.000+02:002007-01-30T19:52:32.660+02:00<strong>Τέλος του τρίτουθ κεφαλαίου. Θα συνεχίσουμε με το επόμενο.</strong><br /><br />Αύριο είναι η μέρα της πλύσης. Αν ο Γιώργης έρθει απόψε, θα τα πετύχει όλα: να κατασιγάσει τη λαχτάρα της γι’ αυτόν, την αγωνία για ένα τόσο μεγάλο ταξίδι, όπως και να στείλει για μπουγάδιασμα τα ρούχα που θα φέρει. Αχ, Αφεδρία, εσύ είσαι που σκέφτεσαι έτσι κορίτσι μου; Πώς τα κατάφερες;<br />Απλά. Απλούστατα. Με το να πέσει στη μεγαλύτερη παγίδα του Σύμπαντος, τον έρωτα. Αν και στα 17, δεν χτυπούσε στις Ευρώπες για κανέναν η καρδιά της. Ο ανεκτικός πατέρας της, δεν θα την εμπόδιζε να μείνει οπουδήποτε, αρκεί να ήθελε με πάθος κάποιο σύντροφο. Καμιά συγκίνηση. «Εγώ θα σε γηροκομήσω, πάπη», έλεγε κάθε φορά που άκουγε τις ανησυχίες της. «Μαζί σου θα μείνω. Ή δε με θες;»<br />Επέστρεψαν Παρασκευή, μέσω Κωνσταντινούπολης. Το Σάββατο αναλώθηκε στην τακτοποίηση του ρουχισμού και των ενθυμημάτων που είχαν φέρει. Το πρωί της Κυριακής, μετά τη λειτουργία, η μητέρα της την έστειλε στο λιακωτό να ξενοιάσει λίγο η σκέψη της. Κάθισε και τραγουδούσε, τραγουδούσε δυνατά:<br /> <br />Βαθιά το ‘βαλες Ελένη<br />Το μαχαίρι και δεν βγαίνει<br />Αμάν Ελένη…<br /> <br />Ξάπλωσε λίγο, μετά το μεσημεριανό φαγητό. Οταν σηκώθηκε, βρήκε στο σαλόνι τους κόσμο. Η Γκουζέλαινα, πρακτική μαμή, ξεματιάστρα, διώκτρια πνευμάτων, προξενήτρα κατά καιρούς, καθόταν στο σοφά με τις κόρες της στα ντιβάνια. Θα πρέπει να ήταν ώρα εκεί γιατί οι νεαρές ήδη κουνούσαν με αδημονία τα πόδια τους, όταν μια αυστηρή παρατήρηση της μάνας τους («είναι γρουσουζιά») τις μετέτρεψε σε αγάλματα- όχι για πολύ. Στην αρχή πίστευαν πως αφού κατέβηκε η Αφεδρία θα τελειώναν γρήγορα. Διαψεύστηκαν πολύ γρήγορα. «γουρούνι στο σακί αποκλείεται να πάρω» δήλωνε σε κάθε τόνο. Μέσα της είχε προαποφασίσει: σιγά να μη την πάντρευαν με προξενιό! Θα αγαπήσει πρώτα, θα σαϊτευτεί, θα υποφέρει, θα ξυπνά και θα κοιμάται με τη σκέψη του και βλέπουμε.<br />Τα αναίρεσε όλα το βράδυ της Δευτέρας, μόλις είδε τον κυρ Γιώργη τον Τσακίρη να διαβαίνει το κατώφλι τους. Αυτός ήταν, λοιπόν. Η ευγλωττία, οι άμυνες, πήγαν περίπατο. Τι της άρεσε τη ρωτούσαν οι φίλες της. Το παράστημά του και τα μάτια του, τόσο γαλάζια, τόσο διάφανα. Την πάτησες με την πρώτη, κοπέλα μου, κάτσε τώρα να κοιτάς τους δρόμους και σταμάτα τα παράπονα!<br /> <br />Ο Γιώργης τελικά είχε διανυκτερεύσει στην Πόλη, όπου απόμεναν εκκρεμότητες, συζητήσεις, παζάρια, συμφωνίες. Χρόνος και χρόνος. Μέσα του έλεγε ότι αυτό τού έφταιγε που δεν ξαναπήγε στην Αντριανού, αν και το ήξερε: δεν είχε το κουράγιο να το πει στη Δόμνα. Ας το μάθαινε πρώτα απ’ αλλού, να κλάψει, να ηρεμήσει, να τη συναντήσει έπειτα. Δειλός; Φοβισμένος καλύτερα, αυτοπαρηγορήθηκε. Ανανδρος; Αντρας. Είκοσι χρόνια που βαστούσε η σχέση τους μια τόσο έξυπνη γυναίκα πώς δεν το είχε αισθανθεί ότι ποτέ τους δεν θα γίνονταν νόμιμο ζευγάρι; Ότι εκείνος ήθελε παιδιά, πολλά παιδιά, αυτά που κάνουν μια οικογένεια ευλογημένη; Ότι η ερωμένη δεν μπορεί ποτέ να γίνει σύζυγος γιατί της λείπει η αγνότητα, η αθωότητα;<br />Περπατούσε προσπαθώντας να κατασιγάσει τις τύψεις του. Ασυναίσθητα έστριψε δεξιά και αντί να κατευθυνθεί προς τη θάλασσα μπήκε σε μια απέραντη στοά. Δεν είχε φώτα, γιατί φέγγιζε το χρυσάφι από αμέτρητα κοσμήματα. Θεώρησε σημάδι το λοξοδρόμισμά του. Διάλεξε ένα ζευγάρι σκουλαρίκια με ρουμπίνια για την Αφεδρία του και ένα δαχτυλίδι με τοπάζ και με μπριλάντια, σαν ηλιοβασίλεμα. Του φάνηκε λίγο για τη Δόμνα. Πρόσθεσε ένα βραχιόλι, δεύτερο, τρίτο. Καλύτερα να πάει με γεμάτα χέρια στην Αντριανούπολη, όταν πάει. <br />Δυο μέρες μετά, στη Σμύρνη, βράδυ αργά, αφού είχε πλυθεί, φάει, ξεκουραστεί και γελάσει, μακάριζε την τύχη του: τα σκουλαρίκια της γυναίκας του θα ήταν πολύ μικρό δώρο για την αναγγελία μιας εγκυμοσύνης.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-4520859601603640792?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-69856114777765969372007-01-21T19:59:00.000+02:002007-01-21T20:01:05.606+02:00<strong>Συνέχεια του τρίτου κεφαλαίου. Δεν τέλειωσε, θα συνεχιστεί και παρακάτω.</strong><br /><br />Εδώ και περισσότερα από εκατό χρόνια, η οικογένεια Αλεξόπουλου είχε φύγει από την Αγιο Πέτρο Κυνουρίας, κυνηγημένη, μετά τα Ορλοφικά. Η αρχαία παράδοση των αποίκων μα και των φυγάδων ήθελε να μεταβαίνουν στη μικρασιατική ακτή. Πήγαν «για λίγο» και ρίζωσαν για πάντα στο Νύμφαιο. Αν ζούσαν πλέον κατά βάση στη Σμύρνη ήταν γιατί η πρώτη κόρη τους, η Κυριακίτσα, είχε παντρευθεί εκεί. Ο Μιχαήλ Σπαθάρης δεν ήταν Σμυρνιός. Αναντάμ παπαντάμ Πολίτης. Αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη γενέτειρά τους όταν ο πατέρας του αποφυλακίστηκε αφού έμεινε καιρό στη φυλακή, ως τιμωρία που εξέδιδε εφημερίδα ρωμέικη και μάλιστα και λιμπερτίνικη. Πολλές φορές ως τότε είχε ξαναδιαβεί το κατώφλι τέτοιων ιδρυμάτων, όμως σύντομα τον ελευθέρωναν. Τώρα είχε περάσει ένας χρόνος κι εβδομήντα δύο μέρες και τίποτα δεν μαρτυρούσε πως θα άλλαζαν τα πράγματα. Τους είχαν κι εκείνους σαν σε φυλακή. Ο αρχισυντάκτης είπε στην κυρά του πως θα τον κρεμούσαν για ό,τι έγραψε, ενώ εκεινής απλώς θα της στερούσαν την ελευθερία. Το πήρε αυτή απάνω της στο δικαστήριο. Κι επειδή γυναικείες φυλακές δεν υπήρχαν, η Ελισάβετ Σπαθάρη και τα τέσσερα παιδιά της, όλα αρσενικά και κάτω από οκτώ, βρίσκονταν στο χαρέμι του Σουλτάνου. Όταν είναι στις καλές τους, ο Μιχαήλ ανασκαλεύει τις βελουδένιες αναμνήσεις του.<br />Το χαρέμι ήταν ο παράδεισος των αισθήσεων. Βασίλισσα, η όραση. Μέσα στα μισοσκότεινα δωμάτια το φως διαχέονταν από χρωματισμένα τζάμια και κρυστάλλινα «δάκρυα», χτυπούσε πάνω στο θαμπό φίλντισι και στο χλωμό σεντέφι, στεκόταν στα εσωτερικά σιντριβάνια, ερχόταν κι έφευγε. Επειδή ήταν πολύ μικρός, μπορούσε να τριγυρνά ανάμεσα στις γυναίκες, να τις συνοδεύει ως και στο χαμάμ. Καμιά δεν ήτανε λιγότερο από πεντάμορφη. Χείμαρροι μαλλιών, μαργαριταρένια δόντια, μάτια γαζέλας, ελαφίνας, λέαινας, τίγρης, μπράτσα και μηροί τορνευτοί. Νωχελικά πάντοτε, σε εγρήγορση ωστόσο, συζητούσαν χαμηλόφωνα (χωρίς να αποκλείονται και οι καυγάδες) μισοξάπλωναν με χάρη, πετάγονταν σα βέλη με τα κορμιά ημίγυμνα ή καλυμμένα με πέπλα και κορδέλες. Φορούσαν εκτυφλωτικά χρώματα, περίτεχνα, μοναδικά κοσμήματα κατασκευασμένα, συνήθως, για εκείνες προσωπικά. Αυτή ήταν μια αιτία δυσαρέσκειας, όταν ο πολυχρονεμένος Πατισάχ πειθόταν από κάποια να της φτιάξει ένα δαχτυλίδι όπως το ήθελε, ένα ζευγάρι σκουλαρίκια, ένα βραχιόλι, ένα χρυσό περιδέραιο ή και όλα μαζί. Οι άλλες διαμαρτύρονταν πως ευνοήθηκε, ο Σουλτάνος τους έταζε πολλά, άλλα ταξίματά του τα υλοποιούσε, άλλα όχι, γινόταν πόλεμος!<br />Μύριζαν αρώματα της Αραβίας και μαστίχα. Φορές- φορές, μές στη βαθιά νύχτα, έκαιγαν λιβάνι κάνοντας τελετουργίες μυστικές, και ευωδίαζαν τα δώματά τους. Από τους κήπους έρχονταν στα ρουθούνια γιασεμί, άνθη εσπεριδοειδών, γαρύφαλλα. Ο Μιχαήλ και τ’ αδέλφια του κούρνιαζαν συχνά στους κόρφους τους που ανέδιδαν άλλη ευωδιά, απροσδιόριστη, μεθυστική. <br />Τα αργυρένια γέλια των κοριτσιών, οι κρυστάλλινες φωνές τους, γοήτευαν την ακοή των πάντων. Οι γυναίκες μιλούσαν, τραγουδούσαν, σε όλους τους τόνους. Δεν ήταν όλες ευτυχείς εξαρχής. Κάποιες σπάραζαν όταν τις άρπαζαν από τα σπιτικά τους. Άλλες, που έρχονταν με συμφωνία των γονιών ή και δική τους, δεν εύρισκαν την κατάσταση όπως την επιθυμούσαν. Μελαγχολικές, συχνά δακρυσμένες, γρήγορα απομακρύνονταν. Πεδίο υπήρχε για τις ευτυχισμένες μόνο. Είχαν την εύνοια του σουλτάνου, μερικές τον έρωτά του, οι πιο πολλές παιδιά απ’ αυτόν, κοσμήματα, αιθέρια έλαια, υφάσματα, ψιμύθια, περιποίηση, στέγη και φαγητό που θα ζήλευε ολόκληρη η αυτοκρατορία. Δισταγμοί, αντιρρήσεις, θλίψεις, δεν είχαν χώρο, κρύβονταν επιμελώς. Τις νύχτες μόνο, που έπαιζε εδώ ή εκεί κάποιο σάζι, κάποιος ταμπουράς, μπορούσες να αισθανθείς τη νοσταλγία να πλανιέται χωρίς να φανερώνεται.<br />Είχαν, άλλωστε, σχεδόν ό,τι επιθυμούσαν, αν εξαιρέσεις την ελευθερία, που όμως δεν την θέλαν όλες, δεν τους έλειπε. Κολακευμένες από την προτίμηση του άρχοντα, και από χαρακτήρα κάποιες, δεν είχαν και μεγάλη επιθυμία να απομακρυνθούν από το περιβάλλον που σιγά- σιγά τις συνέθλιβε, αλλά το είχαν συνηθίσει.<br />Οι απολαύσεις πολλαπλασιάζονταν στο χαμάμ όπου το ντελικάτο δέρμα τους γινόταν βαθυπόρφυρο. Στα ντιβάνια, όπου δοκίμαζαν σερμπέτια και λογής-λογής γλυκά. Στα χαμηλά τραπέζια με τα φαγητά που δύσκολα μπορούσε να συλλάβει ανθρώπου νους. Πάντως, όσο έμειναν εκεί οι Σπαθάρηδες δεν έφαγαν ούτε μπουκιά που να μη την έχει μαγειρέψει όπως και σερβίρει η μητέρα τους. Για όποιον ξεγελιόταν απ’ τη φιλική ατμόσφαιρα, τα χάδια, τα φιλιά, τα χαμόγελα, το δηλητήριο ήταν η τιμωρία.<br />Δηλητηρίαζαν η μια την άλλη, τα παιδιά, τις υπηρέτριες, τους ευνούχους. Οσο λιγότερες τόσο καλύτερες. Οσο πιο τρομοκρατημένες υπηρέτριες, πιο φοβισμένοι ευνούχοι τόσο λιγότερες κατασκοπείες και δολοπλοκίες υπέρ κάποιας άλλης. Το κεφάλι που ξεχωρίζει από τον σωρό, πρέπει να κόβεται.<br />Γεύσεις λεπτές, πολύπλοκες, συναρπαστικές, μπαχάρια και αρωματικά, πιάτα πρωτότυπα, γεμάτα νοστιμιά ακόμα και για τις πιο ανάφαγες. Το χαρέμι του σουλτάνου μασουλούσε ακατάπαυστα χουρμάδες, σύκα και καρύδια, αμύγδαλα, λουκούμια, πιτάκια αλμυρά, κουλούρια, κρέμες και ρυζόγαλα, φρούτα, ψητά. Επρεπε να δείχνουν καλοζωισμένες, όπως και ήταν, να διαθέτουν μαλακές καμπύλες, ευχάριστες στο μάτι και στο χάιδεμα. Η αφή, μέγα προνόμιο του πατισάχ, έπρεπε να τον ανεβάζει στα ουράνια. Ούτε να τους περάσει απ’ το κεφάλι να τον απατήσουν- θα κατέληγαν πνιγμένες στα νερά του Βοσπόρου. Είχαν βεβαίως να λένε για τις περιπτύξεις γυναικών αναμεταξύ τους στους οντάδες, στα σιντριβάνια, στα λουτρά, αλλά οι ψηλοί τοίχοι του παλατιού έσβηναν τέτοιες αφηγήσεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-6985611477776596937?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-33544358047357673442007-01-14T09:52:00.000+02:002007-01-14T09:54:49.738+02:00<strong> Εδώ είμαστε. Αρχή του τρίτου κεφαλαίου. Συνεχίζεται, βέβαια. Κανένας άλλος τίτλος μήπως σας ήρθε στον νου;</strong><br /><br /><br />03 Αφεδρία<br /><br />-Σήκω, εγγονούλα, είναι ώρα.<br /> <br />Ο παππούς Σταμάτης Χατζηαλέξης στεκόταν πάνω απ’ το κρεβάτι της, χαμογελώντας μ’ ελαφρό καμάρι. Ακόμα ένα μέλος της οικογένειας θα δοκίμαζε τους γλυκείς καρπούς της εκπαίδευσης. Η Αφεδρία είχε μόλις κλείσει τα πέντε ήταν, λοιπόν, καιρός να μυηθεί στον Ομηρο. Πρώτα σε μετάφραση, σιγά- σιγά και στο πρωτότυπο. Η διαδικασία διαρκούσε χρόνους γιατί ακολουθούσαν οι τρεις τραγικοί, η Σαπφώ, ο Αρχίλοχος, ο Ηρόδοτος και ο Θουκυδίδης. Τα αγόρια μάθαιναν επιπλέον Δημοσθένη, Αρριανό και Ψευδοκαλλισθένη, όλα τα σχετικά με την εκστρατεία του Αλέξανδρου.<br />Πρωί, πριν καν ξημερώσει, διάβαζαν καθισμένοι μπροστά στα μεγάλα εσωτερικά παράθυρα του ισογείου. Τα εξωτερικά είχαν σιδεριές, γιατί δεν ήταν λίγες οι φορές που Τούρκοι έμπαιναν από αυτά προκειμένου να αρπάξουν ό,τι πρόφταιναν. Από τα μέσα παράθυρα έβλεπες ανεμπόδιστα τον ωραίο κήπο με λεμονιές, πορτοκαλιές, νεραντζιές, ακόμα και μανταρινιές, που ήταν πιο ευαίσθητες. Τα σπίτια της πρώτης σειράς προς τη θάλασσα δεν είχαν εσπεριδοειδή. Εδώ ήταν η δεύτερη, τα κτίσματα και οι μάντρες τα προστάτευαν, ευδοκιμούσαν. Πώς μύριζε την άνοιξη που άνθιζαν! Συχνά λιγωνόταν από τις ευωδιές, ξεχνιόταν, ο παππούς την επανέφερε στην τάξη χτυπώντας απαλά το δάχτυλο στο ξύλινο περβάζι. Σιγά- σιγά ο ήλιος ανέτελλε, το φως έμπαινε από τις τραβηγμένες κουρτίνες. Τότε το μάθημα σταματούσε για ν’ ακολουθήσει το πρωινό και η ετοιμασία για το σχολείο.<br /> Ακόμα ξυπνούσε στις πέντε, όπως είχε συνηθίσει από παιδί. Ακόμα διάβαζε πριν ξεκινήσει τη μέρα- τώρα, Πλάτωνα. Κατά τη συνήθεια της Σμύρνης τα μεσημέρια ξάπλωνε. Μόλις σηκωνόταν, και πριν καταπιαστεί με το βραδινό φαγητό, απολάμβανε ως επί το πλείστον γαλλικά μυθιστορήματα τα οποία προτιμούσε στο πρωτότυπο. Χάρη στα καλά γαλλικά της είχε ταξιδέψει επανειλημμένα στην Κεντρική Ευρώπη, ώστε να βοηθά τον πατέρα της στη μετάφραση συζητήσεων, διαπραγματεύσεων, συμφωνιών, συμβολαίων. Ετσι τα έμαθε καλύτερα ακόμη, όπως και τα γερμανικά, και τ’ αγγλικά στα οποία μπορούσε να συνεννοηθεί με αρκετή ευχέρεια.<br />Πάντως, η έγνοια της αυτή τη φορά δεν ήταν η τύχη της Νανάς και τις Κυρίας με τας καμελίας, ούτε της Τιτίκας των Αθλίων ή της Εσμεράλδας της Νοτρ Νταμ. Δεν ήταν η σωστή χρήση του υποθετικού λόγου και της μετοχής, οι άγνωστες λέξεις, οι ιδιωματισμοί. Εψαχνε τα μυστικά των συνταγών, απείρως πιο δύστροπα από αυτά της γλώσσας. <br />-Θα σου φέρω να δοκιμάσεις, μαμά, και να μου πεις γιατί δεν πέτυχαν.<br /> <br />Τα είχε κάνει όλα όπως στο σπίτι τους. Πολύ κρεμμύδι, ώστε να γίνουν αφράτα. Ρύζι της σούπας, όχι για πιλάφι σπειρωτό. Και λεμόνι. Και καλό λάδι. Και αρκετό μάραθο. Τι έλειπε;<br />-Μαρούλι, έβαλες; <br />Δεν έβαλε. Πού να θυμάται ότι ήταν απαραίτητο; Ευτυχώς, θα προλάβαινε να κάνει άλλο φαγητό πριν επιστρέψει από το ταξίδι ο Γιώργης της. Αν επέστρεφε. Εβαλε τα γιαπράκια στην άκρη κι άρχισε να συλλογιέται. Να φτιάξει τζιγιεροσαρμάδες, κεφτεδάκια ή γιουβαρλάκια κόκκινα; «Βοήθα κι εσύ, καλέ μαμά, μήπως και έρθει νωρίτερα και δεν προλάβω!» Ανασκουμπώθηκε κι η μάνα- τι να κάνει;- να της δώσει την ψευδαίσθηση πως έσπρωχναν τον χρόνο, που καθόλου δεν βιαζότανε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-3354435804735767344?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-28158359695700421072007-01-01T15:58:00.000+02:002007-01-01T15:59:08.974+02:00<strong>Συνέχεια και τέλος του δευτέρου κεφαλαίου. Καλή χρονιά!</strong><br /><br /><br />«Γρήγορα! Γρήγορα!»<br />Η Βανιώ έχει ανοίξει τις κασέλες και στοιβιάζει ρούχα σε ένα χράμι. Παρακινεί με δυνατή φωνή τον γιο της να βιαστεί, να προφτάσει. Σκέφτεται από ποιον να πάρει χρήματα. Δεν έχει καιρό για κλάματα, αν και- το ξέρει- τον χάνει για μια ζωή. Ας σωθεί ο Μηνάς της, πρώτα.<br />«Ασκεφτο παιδί» του φωνάζει πότε- πότε, χωρίς κατά βάθος να το εννοεί. Μέσα της φουντώνει μια φωτιά πανικού και βαθύτατης θλίψης- δεν θα την παρασύρει. Δεν θα τα χάσει, δεν θα τα παρατήσει. Δεν θα πέσει λιπόθυμη. Να, ήρθε και ο κύρης του. «Μανώλη μου, να φύγει. Μην καθυστερείς» λέει. Ο πατέρας βάζει τον μπόγο στην πλάτη, τραβά το στερνοπαίδι του απ’ το χέρι, του δίνει οδηγίες στο δρόμο προς στη Χανιώπορτα. Εκεί τον φιλά, τον σταυρώνει τρεις φορές, του γεμίζει τις τσέπες μ’ όσα λεφτά κατάφερε να συγκεντρώσει (τ’ αδέρφια του με προθυμία ανοίξαν τα σεντούκια τους), τον διώχνει. Η συμφωνία με τον φίλο του τον καπετάνιο είναι να τον περιμένει κατά τα μεσάνυχτα στο ακρογιάλι. Μέχρι τότε, ο Μηνάς θα κατευθυνθεί στην ενδοχώρα, να κρυφτεί, να γλιτώσει από τους Τούρκους που σε λίγο θ’ αρχίσουν να τον ψάχνουν.<br />Η κακή στιγμή σκέφτεται ο Εμμανουήλ. Η κακή στιγμή, σκέφτεται κι η Βανιώ. Εκείνη όμως δεν την καταριέται, ούτε απορεί. Είκοσι χρόνια τον παρατηρούσε, ήξερε πως δεν σηκώνει αδικία, έτρεμε. Στο εικοστό έγιναν μεγάλες αλλαγές. Οι Αιγύπτιοι ετοιμάστηκαν να τους δώσουν ξανά στους Τούρκους. Ξένοι κι οι δυο, δυνάστες, μα πιο τρομεροί οι δεύτεροι. Το κλίμα άρχισε να αλλάζει, πριν γίνει η μεταβίβαση, οι Οθωμανοί ετοιμάζονταν για μια ακόμα φορά να διοικήσουν σκληρά τον ντόπιο πληθυσμό. Ο Μηνάς τον πρώτο καιρό δεν ασχολούνταν με όλα δαύτα, γυρνούσε όλη την Κρήτη, το είχε βάλει σκοπό να κάνει οικογένεια, σαν αγόρι έψαχνε. Δεν θέλει πολύ να γίνει το κακό. Αλήθεια είναι.<br />Μεγάλη Παρασκευή του 1841 ο Μουσελίμ αγάς ζήτησε από μια χριστιανή να πάει το απόγευμα στο κονάκι του. Ο σκοπός φανερός, ωστόσο εκείνος τής είπε πως τη θέλει για να του ετοιμάσει τον ναργιλέ και να σερβίρει τον καφέ του. Μετά, μπορεί να γυρίσει στη μάνα της, είπε. Δεν είχε πατέρα, ούτε αδελφούς, γι’ αυτό την είχε διαλέξει. Και για την ομορφιά της, βέβαια.<br />Η Αργυρή, η μοναχοκόρη, ήταν ο κρυφός καημός του Μάρκου Κουράκη, ξαδέλφου και συνομιλήκου του Μηνά. Ούτε λόγος για γάμο μαζί της: ορφανή, φτωχή... Τόσο ωραία όμως ώστε να μη τη βγάζει αυτός απ’ το μυαλό του- και πού ξέρεις τι γίνεται; Αστραπή κυκλοφόρησε η πρόσκληση του αγά, αστραπή μαζεύτηκαν ο Μάρκος και οι φίλοι του να δούνε τι θα κάνουν. <br />Ο λυράρης Θεοδωρομανώλης, γενήτορας όλων των λυράρηδων στην Κρήτη, σκότωσε τον Εμίν Βεργέρη στα 1818 γιατί ταπείνωνε γυναίκες πάνω στο χορό. Οι νεαροί ήτανε τότε αγέννητοι, αλλά ποιος δεν είχε πάρει μαθήματα από τη θρυλική ιστορία; Αρσενικά, με ανατροφή ανάλογη εκείνου. Η τιμή κι η πατρίδα προηγούνται. Δεν θα του υπολείπονταν σε λεβεντιά. Ο Θεοδωρομανώλης είχε μπει ντυμένος θηλυκό στο σπίτι του αγά κι έτσι τον σκότωσε. Αντί της Αργυρής, λοιπόν, πήγε ο μικρός αδερφός του Μάρκου, φορώντας τα ρούχα της. Δεν είχαν υπολογίσει την πονηριά του αντιπάλου, την παρατηρητικότητά του, ούτε πως τα γυναικεία φουστάνια θα δυσκολεύαν το παιδί. Αρχισε εκείνο να φωνάζει σαν είδε τα δύσκολα, όσοι παραμόνευαν έτρεξαν. Ο Μηνάς ήταν πάντοτε πιο γρήγορος, σαν άνεμος όπως καμάρωνε η Βανιώ. Ο άνεμος έφτασε πρώτος, έμπηξε στην καρδιά του Τούρκου το μαχαίρι του. Από εκεί κι έπειτα, η ξενιτιά ήταν η μόνη λύση.<br />Μεσάνυχτα Μεγάλης Παρασκευής, 9 Απριλίου, ξεκίνησε το πλοίο για τη Σμύρνη, έφτασε εκεί Δευτέρα της Λαμπρής. Οπως τον είχε ορμηνέψει ο κύρης του, πήγε στον φίλο του Αντώνιο Βιτάκη, να τον κρατήσει ως να μάθει πρόσωπα και πράγματα και να βρει δουλειά και σπιτικό. Δεν χρειάστηκε. Ο Βιτάκης, με πέντε κορίτσια το ένα πιο καλόγνωμο κι ευγενικό από το άλλο, τον έβαλε σύντομα σώγαμπρο, δίνοντάς του, μάλιστα, όχι τη μεγαλύτερη, που ήταν ίση του, αλλά την πιο μικρή, τη Χαρίκλεια, δεκαπέντε μόλις χρονών, με χαρίσματα αγγέλου.<br />Αναγκάστηκε απ’ την αρχή να αλλάξει το όνομά του, να βγάλει την κατάληξη –άκης που πρόδιδε την καταγωγή του και ίσως σε κάποιον κάτι να θύμιζε. Τσακίρης από εδώ και μπρος. Δεν ξέχασε ποτέ την πατρίδα του, συχνά ήθελε να πάει πίσω. Ο Εμμανουλή Τσακιράκης, που το είχε φοβηθεί αυτό, τον είχε βάλει να ορκιστεί στα κόκκαλα των προγόνων του ότι δεν θα επέστρεφε χωρίς την ευχή του. Τον κρατούσε μακριά ώσπου πέθανε. Είχε πεθάνει κι η Βανιώ, δεν του έκανε καρδιά να επιστρέψει μετά από τόσα χρόνια. Πάντως το καθήκον του στην κρητική επανάσταση το είχε κάνει και με το παραπάνω: από τη Σύρο, όπου έσπευσε στα 1866, οργάνωσε μαζί με τον Μίνωα Μπογιατζόγλου, φίλο του πατέρα του απ’ τα μικράτα τους, την τροφοδοσία των Ελλήνων που λιμοκτονούσαν, καθώς οι Οθωμανοί είχαν απαγορέψει να καταπλέουν καράβια με αγαθά για να χτυπήσουν τους ξεσηκωμένους. Τα δικά τους ατμόπλοια, της Ειδικής επί των Αποστολών Επιτροπής, έσπαγαν κάθε πολιορκία, με συνήθως θαυμαστά αποτελέσματα. Δεν άκουγε τα παρακάλια της Χαρίκλειας που κατέφθαναν υπό μορφή επιστολών. Ναι, ποθούσε κι ο ίδιος να σφίξει στην αγκαλιά του τα παιδιά του, μα εκεί πέρα άλλα παιδιά θα πέθαιναν κυριολεκτικά από την πείνα. Γύρισε όταν καταπνίγηκε η επανάσταση, τουλάχιστον πάντως με την ηθική ανταμοιβή πως είχε κάνει το καθήκον του. <br />Οταν έγινε εξήντα ο Μηνάς Τσακιράκης φώναξε γύρω του τα παιδιά του και τους ανακοίνωσε την αποχώρησή του απ’ το εμπόριο. Διάδοχό του έχρισε τον Νικολή του, με τη μεγαλύτερη αγάπη σ’ αυτή τη δουλειά και στα υπόλοιπα μοίρασε μαγαζιά και χωράφια κρατώντας για τον εαυτό του και τη μάνα τους τον όμορφο κουλά στο Ουμουρλού. Η Σμύρνη συνήθιζε να ξεκαλοκαιριάζει στους κουλάδες όχι μονάχα επειδή είχε μεγαλύτερη δροσιά. Κυρίως επειδή τότε μαζεύονταν οι σοδειές και γέμιζαν κελάρια και αποθήκες με προμήθειες για τον χειμώνα. Αποφάσισε πως θα έμενε εκεί όλο το χρόνο, με εξαίρεση τις γιορτές της Πρωτοχρονιάς- άντε, καλά, θα κατέβαινε στην πόλη από τις αρχές του Νοέμβρη, όταν θα πλησίαζε η γιορτή του. Ο Αγιος Μηνάς, που έσκεπε το Μεγάλο Κάστρο- πλέον Ηράκλειο-, σφάλιζε τις νύχτες όσες πόρτες λησμονούσαν ανοιχτές οι Χριστιανοί και στόμωνε τα μαχαίρια των Τούρκων, ήταν προστάτης του και άξιζε αγιοκαίρι, λιβάνι, λάδι για το καντηλάκι του, χρήματα για την εκκλησία που χτιζόταν στη γενέτειρά του. Συνέχιζε ανήμερα της χάρης Του να προσεύχεται ώρες πολλές μπροστά στην εικόνα του Αγίου και να τον παρακαλεί να υγιαίνουν όλοι, να είναι καλότυχοι, να πορεύονται ορθά μα και να ευλογεί τα άρματα των συμπατριωτών του έως ότου γίνει η Κρήτη Ελλάς και η Ελλάς αυτό που ήταν κάποτε. Των πέντε θαλασσών και των τριών ηπείρων.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-2815835969570042107?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-64203657815815313872006-12-21T10:02:00.000+02:002006-12-21T10:21:09.996+02:00<strong>Αρχή του δευτέρου κεφαλαίου. Περιμένω, και πάλι, γνώμες.</strong><br /><br /><br />02<br /> <br /> <br />Γεώργιος Τσακίρης του Νικολάου, έμπορος εκ Σμύρνης. Νικόλαος Τσακίρης του Μηνά, έμπορος εκ Σμύρνης. Μηνάς Τσακιράκης του Εμμανουήλ, κτηματίας εκ Μεγάλου Κάστρου Κρήτης.<br />Η πατρίδα του ήταν ασφαλέστερη, εντυπωσιακότερη, ευλαβέστερη. Τειχισμένη, με καλοχτισμένα οικοδομήματα και την «καρδιά» σφραγισμένη από ένα σταυρό, στη συμβολή των δύο κεντρικών αρτηριών. Το έλεγε και το τραγούδι: «Της Κρήτης τ’ ομορφότατο/ Κάστρο το φημισμένο/ απού στα πέρατα της γης/ κράζεται τιμημένο». Την εκτίμησε περισσότερο μετά, που την έχασε. Και μάλιστα μέσα σε ένα απόγευμα Μεγάλης Παρασκευής. Το Μεγάλο Σάββατο ξημερώθηκε φυγάδας, Κυριακή της Λαμπρής ταξιδιώτης. Δευτέρα του Πάσχα ζήτησε και έλαβε προστασία από τον Αντρέα Βιτάκη, φίλο του πατέρα του στη Σμύρνη. Πολύ μακριά για να τον φτάσει το χέρι εκείνων που τον κυνηγούσαν, πολύ κοντά για να μη μπορεί να ξεχάσει το αγαπημένο του νησί.<br />Ισως να έφταιγε το αίμα των Κουράκηδων, που ήταν αψύ, ίσως ο χαρακτήρας ο δικός του. Η μάνα του έλεγε πως πάνω απ’ όλα έφταιγε που γεννήθηκε μαζί με την ελληνική επανάσταση- για την ακρίβεια με το άγγελμά της. Αλλά τι θα έλεγε στο κάτω- κάτω; Πως παραήτανε ατίθασα τα σόγια της; Λογιέται αμάρτημα η παλικαροσύνη;<br />Τέλη Ιουνίου του 1821. Εκανε ζέστη κι η Βανιώ Τσακιράκη είχε πονοκέφαλο. Καθόταν στην αυλή, επτά μηνών έγκυος μ’ ένα βρεγμένο πανί στους κροτάφους, Ούτε να πλέξει μπορούσε, ούτε να κεντήσει- την τύφλωνε ο πόνος της. Είχε τα πόδια στο φιλιατρό του πηγαδιού, να μην πρήζονται. Δεν ήτανε η πρώτη γέννα της, ούτε κι εκείνη ήτανε στην πρώτη νιότη. Είχε δει τριάντα χειμώνες και. Επτά παιδιά, απ’ τα δεκάξι της, πολλές ακόμη έγνοιες στο κεφάλι. Ο πλούτος του σπιτιού είναι η σύζυγος. Ο άντρας τα μαζεύει, τ’ αυγαταίνει, μα η γυναίκα τα φυλά, να μη λιγοστεύουν.<br />Δεν ήταν τόσο οι κανονιές που ακουστήκαν- μπορεί να έδιωχναν απ’ το λιμάνι κάποιο πλοίο. Τα τείχη του Μεγάλου Κούλε είχαν ειδικά ανοίγματα για τέτοιες περιπτώσεις, μόλις έκανε να διαβεί καράβι ανεπιθύμητο, του έριχναν να το τσακίσουν. Αλλοτε το πετύχαιναν, άλλοτε όχι. Δεν ήταν, λοιπόν, τα κανόνια. Πιο πολύ αυτό το απροσδιόριστο σούρσιμο το οποίο στα εξασκημένα αυτιά των Χριστιανών έφτανε σαν καμπάνα που σημαίνει κίνδυνο θανάσιμο. Εκατοντάδες και χιλιάδες άνθρωποι να φεύγουν στα τυφλά, να ξεφύγουν, να σωθούν, να κρυφτούν, ώσμε να ξεθυμάνει η οργή των Τούρκων. Λαχανιάσματα, αναφιλητά, κραυγές, ικεσίες.<br />Πετάχτηκε ορθή να μαζέψει τα παιδιά της. Ο καυτός αγέρας έφερνε τώρα οιμωγές, θρήνους, κοπετούς, σημάδι ότι είχε αρχίσει σφαγή. Φώναξε τα ονόματά τους, ύστερα το όνομα του άντρα της και του Χριστού- ως παντοκράτορα μεγαλοδύναμου. Σιγά- σιγά προβαίναν τα βλαστάρια της, όταν κάτι την έσπρωξε να βγει στο δρόμο. Ο πρωτότοκός της Ιωσήφ, που λίγο πιο νωρίς τον είχε στείλει στον πατέρα του, έτρεχε μ’ όλη του τη δύναμη σηκώνοντας σύννεφο σκόνης. Ξοπίσω του κι άλλοι αρκετοί. Στο βάθος οι διώκτες του: γύρω στους δέκα με γυμνωμένα γιαταγάνια. Ορμά ν’ αρπάξει το παιδί στην αγκαλιά της «όχι μανούλα μου» της φώναξε αυτό και συνεχίζει το τρεχαλητό, να τους παρασύρει. Στέκεται καταμεσής στο δρόμο να τους καθυστερήσει όσο μπορεί, φτάνουν, απλώνουνε τα χέρια τους, την πιάνουν από τα μαλλιά και την τραβούν να κάνει πέρα. Μέσα απ’ την αυλόθυρα έξι παιδιά, τρεις υπηρέτριες, πέντε γερόντοι, ο Κουτσοθανάσης με το λειψό μυαλό, που τους κάνει θελήματα, ζώα, γεννήματα. Παλεύει λιονταρίσια, μα αισθάνεται έναν τρομερό πόνο στο υπογάστριο και διπλώνεται στα δυό. Γεννάει! Κλείνει τα μάτια. Αγιε Μηνά μου σώσε με, παρακαλεί. Δεν θα δει ποτέ το όγδοο παιδί της.<br />Ένα άλογο ακούγεται να καλπάζει μέσα στην ξαφνική σιγαλιά. Ο καβαλάρης, ορκίζονταν όλοι αργότερα, είχε χρυσό σπαθί, χρυσό φωτοστέφανο, χρυσά σαντάλια. Ηταν δεν ήτανε ο Αγιος Μηνάς, οι Τούρκοι το πίστεψαν, το έβαλαν στα πόδια με κραυγές μεγάλου τρόμου. Την ίδια εκείνη στιγμή ακούστηκε το κλάμα του βρέφους. Το βάφτισαν Μηνά.<br />Το νέο ότι η Ελλάδα είχε κάνει επανάσταση, που μεταδόθηκε στη Μεγαλόνησο από το πλοίο εκείνο στις 24 του Ιούνη, είχε φέρει τη σφαγή. Εγινε μια σφαγή ακόμη στο Μεγάλο Κάστρο, το 1826 κι άλλες αλλού. Στη συνέχεια τα πράγματα ηρέμησαν για λίγο. Ας κάναν στην Ελλάδα ότι θέλανε. Εδώ ήταν Κρήτη, οι Οθωμανοί δεν θα έφευγαν ποτέ, έλεγαν. Εφυγαν όταν ήρθαν οι Αιγύπτιοι- προσωρινά. Το 1841 επέστρεψαν. Ναι, δεν θα έφευγαν ποτέ.<br /><br />(συνεχίζεται)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-6420365781581531387?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-48900559367683346722006-12-10T15:58:00.000+02:002006-12-21T10:24:54.338+02:00<strong>Ελαβα υπόψιν τις παρατηρήσεις σας και έκανα αλλαγές. Συνεχίστε, όμως, να εκφράζετε απόψεις. Με ενδιαφέρουν πολύ και, συνήθως, τις λαμβάνω υπόψιν ή τις ενσωματώνω.<br />Η βοήθειά σας πολύτιμη. Ευχαριστώ θερμώς.</strong><br /><br />01 <br />Συνάντησε το «τάγμα» των αγοριών στη δημοσιά έξω απ’ το Σουφλί. Έτρεχαν ξυπόλυτα προς τους μπαξέδες. Επικεφαλής ο γιος του Κωνσταντή, ο οκτάχρονος Θανάσης. Παράξενο, να μην έχουν μαζί μπιστικούς. Στην πατρίδα του τ’ αγόρια δεν πηγαίναν ποτέ ασυνόδευτα. Το ποτάμι ξέβραζε συχνά κουφάρια παιδιών, αρσενικών πάντοτε, που είχαν ριχτεί στο παγερό νερό πνιγμένα. Οι Τούρκοι δεν παίρναν πια γενίτσαρους. Είχαν αλλάξει μεθόδους.<br /><br />Ο κυρ Γιώργης Τσακίρης συνέχισε να καλπάζει, κάπως κουρασμένος πλέον. Είχαν αφήσει την Αδριανούπολη με το ξημέρωμα. Μόλις ακούστηκε η φωνή του μουεζίνη από το Σελιμιγιέ τζαμί, πετάχτηκαν απ’ τα κρεβάτια τους, ήπιαν καυτό τσάι- ζεματίστηκαν σχεδόν απ’ τη βιασύνη τους- και ξεκίνησαν. Προς μεγάλη θλίψη του, την αποχαιρέτισε σύντομα αυτή τη φορά, την πόλη που ποτέ δεν χόρτασε. Ομορφη. Ζαλιστική. Και άπιστη. Εντιρνέ. Η πρώτη πρωτεύουσα των Οθωμανών. Με τους πιο ψηλούς μιναρέδες της αυτοκρατορίας, «σφραγίδα» του Μιμάρ Σινάν. Εκείνος την υπέταξε ολοκληρωτικά, άλλαξε το βυζαντινό της πρόσωπο, την πάντρεψε με το Ισλάμ. Έχτιζε, όρθωνε, γεφύρωνε. Πώς να μείνει ευχαριστημένος, που το ελληνικό του αίμα χτυπούσε στους κροτάφους του και φούσκωνε την τουρκεμένη ψυχή του;<br /> <br />Γύρισε να κοιτάξει πάνω από τον ώμο του καθώς ξεμάκραιναν τριποδίζοντας επάνω στο ψιλό καλντερίμι. Θυμήθηκε την πρώτη του επίσκεψη, πριν από δεκαπέντε χρόνια. Φεβρουάριος τότε, χιόνιζε ασταμάτητα, όλα κατάλευκα, χωρίς σημάδια. Τα πατήματα ανθρώπων κι αγριμιών σβήνονταν γρήγορα, σιωπή παντού, μονάχα τ’ άλογα ακούγονταν ν’ αγκομαχούν καλπάζοντας. Εξαιτίας του κακού καιρού, μα πιο πολύ λόγω του ότι ο πατέρας του, ο Νικολός εφέντης, και οι συνοδοί του είχαν περάσει τα σαράντα, το ταξίδι Σμύρνη- Ξάνθη έγινε με άμαξα. Θα έβλεπαν το εμπόρευμα και θα γυρνούσαν. Τσιγάρα, έτοιμα. Μόλις είχαν κάνει την εμφάνισή τους στην Αθήνα, καλό χαρμάνι σε ψιλό- ψιλό χαρτί, σχεδόν διάφανο. Η Ξάνθη έκανε κι εκείνη δοκιμές κατασκευής του προϊόντος. Οποιος πρόφταινε, θα έπαιρνε την αντιπροσωπεία για τη Μικρασία. Έσπευσαν. Αχάραγα ξεκίνησαν απ’ την πατρίδα τους, αχάραγα από την Κωνσταντινούπολη. Τώρα όμως είχε νυχτώσει προ πολλού και φώτα πουθενά. Είχαν κουραστεί. Κρύωναν, πεινούσαν, νύσταζαν.<br />Δυστυχώς, νύσταζε κι ο αμαξάς. Δεν έφταιγε το πρωινό ξεκίνημα, ούτε κι η νύχτα με τα ουρί του παραδείσου τόσο όσο το κονιάκ που έπινε συνέχεια «για να ζεσταίνεται». Κατά τους υπολογισμούς τους είχε από ώρα ξεπεράσει την οκά. Ολοένα και πιο συχνά, λοιπόν, το κεφάλι κρεμόταν στο στήθος του και τα ζωντανά παράδερναν χωρίς να αισθάνονται σφιγμένο χαλινάρι. Βράδαιναν διαρκώς, με κίνδυνο όσο περισσότερο έμεναν στον χιονιά, να δεχτούν επίθεση από λύκους ή από ληστές. Τον έστειλαν μπροστά, να επιβλέπει, για σιγουριά. Εν μέρει επειδή ήταν παιδί και δεν αισθανόταν τόσο το κρύο εν μέρει για να μην ακούει τα σχέδιά τους- πατριωτικά κι εμπορικά.<br />Δεν είχε αστέρια. Το πηχτό σκοτάδι τον ευχαριστούσε. Φανταζόταν ότι κυβερνούσε ένα καραβάνι ολόκληρο, αυτός ήταν ο οδηγός, ο αρχηγός, στο όνομά του έπιναν νερό οι καμηλιέρηδες και οι βαστάζοι, στο σπαθί του ορκίζονταν οι άνδρες, με το μαύρο μουστάκι του οι γυναίκες κοκκίνιζαν. Υπερβολές, το παραδέχεται. Σπαθί δεν είχε, ούτε καν ντουφέκι- κάτι παλιοπίστολα μονάχα. Ο πατέρας του πρόσεχε πολύ τα όπλα του, τα καθάριζε, τα λάδωνε, τα γυάλιζε, τα έκρυβε. Μουστάκι θα είχε σύντομα, του φύτρωνε ήδη. Οι γυναίκες δεν τον κοιτούσαν ακόμη. Πάντως, να οδηγεί γνώριζε. Είχε μια σπάνια αίσθηση προσανατολισμού, άριστη μνήμη, γνώσεις ουράνιου θόλου εξαιρετικές. <br /> Μαζί με την άμαξα έτρεχε κι ο νους του. Δεν είδε τους φρουρούς φτάνοντας έξω απ’ την Αδριανούπολη. Τράβηξε καθυστερημένα τα γκέμια για να κρατήσει τα άτια, η δύναμή του είχε τελικά άλλο αποτέλεσμα: τον έριξε κάτω. Κυλίστηκε στη λάσπη, μέσα στα ξεκαρδιστικά γέλια των αντρών- μάλιστα, και του πατέρα του. «Βράχηκες γιε μου;» τον ρώτησε με ενδιαφέρον αλλά και κάπως πειραχτικά. «Μη σε νοιάζει. Στον Πασχάλη θα σε στεγνώσουν μέχρι να πεις κύμινο.» Έκανε με μαεστρία τις διαπραγματεύσεις, πέρασαν παρότι είχε προχωρήσει η νύχτα, (του στοίχισε κάτι παραπάνω, συνηθισμένα πράγματα) έφτασαν στο χάνι, βρήκαν δωμάτιο, μπήκε στη φωτιά κυνήγι και νερό. Ο Γιώργης είχε κουρνιάσει στο παραγώνι έτοιμος να κοιμηθεί όταν ο πατέρας του τον σκούντηξε μαλακά, «πήγαινε για λουτρό» τον έστειλε. Ατυχία. Είχε πλυθεί το προηγούμενο Σάββατο. Ήτανε μόλις Πέμπτη. Ούρλιαζε και κλωτσούσε ό,τι εύρισκε στο διάβα του. Το ξανασκέφτηκε. Ποιος θα το καταλάβαινε αν έκανε πως μπήκε κι ύστερα το έσκαγε- ό,τι έκανε στο σπίτι μερικές φορές;<br />Άνοιξε την πόρτα. Το δωμάτιο θολό απ’ τους ατμούς. Μια χαρά θα μπει και θα βγει. «Κόπιασε αφέντη μου» ακούστηκε απ’ τις δούλες. Πουθενά δεν θα πάει. Ούτε και μπάνιο θα κάνει, όμως. Δεν γδύνεται ο Γιώργης ο Τσακίρης μπροστά σε γυναίκες. Τραβούσε και αντιστεκόταν, τσίριζε, βλαστημούσε, όταν άνοιξε η πόρτα και μια κοριτσίστικη φωνή ρώτησε με ένταση, προσπαθώντας να σκεπάσει τις κραυγές του: «μα τι γίνεται εδώ;» Έμεινε άγαλμα, ενώ η κοπέλα κοκκίνισε βλέποντάς τον. Χώθηκε όπως- όπως στη μπανιέρα, να κρύψει το κορμί του και να σώσει την αξιοπρέπειά του. Η πόρτα έκλεισε με πάταγο. «Μα πώς της ήρθε της Δόμνας;» ρωτήθηκαν αναμεταξύ τους για την ξαφνική όσο και αναίτια είσοδο της κόρης του χανιτζή στο λουτρό.<br /> Να το πει τιμωρία; Να το πει ανταμοιβή; Την αγάπησε. Την έβαλε στα όνειρά του.<br /><br /><br />Για το Σουφλί δεν υπήρχε μεγαλύτερη γιορτή απ’ τ’ Αϊ Γιαννιού του Κλήδονα. Ούτε το Πάσχα, ούτε τα Χριστούγεννα, ούτε του Αϊ Γιώργη. Ακόμα και τον πολιούχο Άγιο Αθανάσιο δεν τον γιόρταζαν με περισσότερη μεγαλοπρέπεια. Δοσοληψίες μιας ολόκληρης χρονιάς διευθετούνταν οριστικά στις 24 του Ιούνη. Απ’ το πρωί μέχρι και νωρίς το απόγευμα, οι έμποροι πλήρωναν τα χρέη τους σ’ άλλους εμπόρους, ξεκαθάριζαν λογαριασμούς, έκλειναν διαφορές και κιτάπια. Ακολουθούσε η εξόφληση των παραγωγών, που με τη σειρά τους, το βραδάκι, εξοφλούσαν τους εργάτες κι εκείνοι τους προμηθευτές, τον μυλωνά, τον μπακάλη, τον φούρναρη. Μέχρι κι οι γυρολόγοι έρχονταν στην πόλη να εισπράξουν. Υπήρχε μπέσα, δεν χρειάζονταν τεφτέρια ή λογαριασμοί. Το περίσσευμα έμπαινε στο κομπόδεμα ή- κάποια μεταλλίκια- κυλούσε στα λαρύγγια μεταμορφωμένο σε κρασί.<br /><br />Ο κυρ Γιώργης Τσακίρης αγόραζε τοις μετρητοίς, δεν άφηνε εκκρεμότητες, ωστόσο του Αϊ Γιαννιού εξωφλούσε κι εκείνος. Δεν είχε και πολλά να πληρώνει στον Κωνσταντή, κάθισε ωστόσο ώρες στο μαγαζί με τα λευκά και υπόλευκα κουκούλια μεταξιού, πίνοντας τσάι, τρώγοντας ξερά σύκα, καρύδια, αμύγδαλα, συζητώντας με τον φίλο του. Δεν ήταν λίγες οι φορές πριν παντρευτεί ο Σουφλιώτης, που τον φιλοξενούσαν στη Σμύρνη. Τότε οι δυο τους ξημερώνονταν να λεν και να λεν, όνειρα της νιότης ολόφωτα.<br />Εν τω μεταξύ, ο Κωνσταντής έκανε οικογένεια, παιδιά. Τον Θανασάκη, τον Χαράλαμπο, τον Φωτεινό, την Όλγα. Αρκεί να ξανασμίξουνε, ωστόσο, για να συνεχίσουν την κουβέντα τους, σαν να μη χώρισαν ποτέ. Δυο χρόνια πριν, που πλημμύρισαν οι μορεώνες από ασταμάτητες βροχές, ξεχείλισε ο Έβρος, γονατίσαν οικονομικά, ο Γιώργης έσπευσε να του δώσει όσα χρήματα χρειάστηκε, χωρίς να δεχτεί τόκο. Δεν ήταν φίλοι, αδέρφια ήταν. Και τώρα, να που μαθαίνει για τον ξαφνικό του γάμο. Τελευταία φορά που συναντήθηκαν ήταν του Ευαγγελισμού. Πότε πρόλαβε μέσα σε τρεις μήνες να ερωτευθεί (τρελά, όπως του ομολόγησε) να γίνει το προξενιό, να καρποφορήσει, ν’ αρραβωνιαστεί, να παντρευτεί; «Παραλείψαμε κάμποσα», είπε ο Γιώργης και σώπασε. Το βράδυ, θα τα πουν οι δυο τους καλύτερα, πώς να κάνεις κουβέντα με τόσους ανθρώπους γύρω σου; «Δεν θα μείνω, βιάζομαι» άκουσε τον Σμυρνιό να λέει και σιγουρεύτηκε: τρελός έρωτας, αλήθεια.<br />Να πάνε όμως πριν στους κουγιουμτζήδες, να της πάρει ένα κόσμημα, ένα βραχιόλι, ένα δαχτυλίδι, ένα περιδέραιο, κάτι να τη στολίζει- αν κι εκείνη λάμπει σαν χίλια πετράδια μαζί (τρελός!). Ο Κωνσταντής θυμήθηκε πως λίγες μέρες πριν, ο Αρτέμιος, ο γείτονας, τού πούλαγε ένα ζευγάρι σκουλαρίκια με ρουμπίνια και σμαράγδια, κι άλλο, με χρυσά φύλλα, που είχε βρει σε έναν αρχαίο τάφο, στο χωράφι του. Αρνήθηκε και να τα δει. «Γρουσουζιά θα φέρουν κοσμήματα νεκρής». Πιο καλά να κοιτάξουν κάτι άλλο.<br />Πήραν μαζί τους και τον Θανασάκη που είχε γυρίσει απ’ το παιχνίδι με τους συνομηλίκους του. Μα, το ένα το εύρισκαν λιανό, το άλλο χοντροφτιαγμένο, δεν αποφάσιζαν. Στον τελευταίο χρυσοχόο είδαν σχεδόν τη μισή πραμάτεια πριν αποφασίσουν ότι όχι, δεν θα αγόραζαν. Την κατάσταση έσωσε ο Θανάσης. «Θείε Γιώργη», είπε παίρνοντας στα χέρια μια ασημένια σκαλιστή πόρπη από αυτές που πρόσφεραν οι γαμπροί στις νύφες κατά τον γάμο, «πότε θα κάνεις κόρη να της τη δώσω;» Ευτυχώς, γέλασε κι ο μαγαζάτορας κι ας μην ψώνισαν. Ο Γιώργης ευχήθηκε μέσα του να περίμενε πολύ το παιδί κι η Αφεδρία του να αράδιαζε γιους ώσπου να χορτάσει η περηφάνεια και η καρδιά του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-4890055936768334672?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-47573565141200035752006-11-30T20:03:00.000+02:002006-11-30T20:06:16.818+02:00<strong>Δεύτερο και τελευταίο μέρος του πρώτου κεφαλαίου. Να δω τις παρατηρήσεις σας και μετά να ανεβάσω όλο το κεφάλαιο με διορθώσεις. Να είστε καλά, όλοι. Ευχαριστώ.</strong><br /><br /><br /><br />Για το Σουφλί δεν υπήρχε μεγαλύτερη γιορτή απ’ τ’ Αϊ Γιαννιού του Κλήδονα. Ούτε το Πάσχα, ούτε τα Χριστούγεννα, ούτε του Αϊ Γιώργη. Ακόμα και τον πολιούχο Αγιο Αθανάσιο δεν τον γιόρταζαν με περισσότερη μεγαλοπρέπεια. Δοσοληψίες μιας ολόκληρης χρονιάς διευθετούνταν οριστικά στις 24 του Ιούνη. Απ’ το πρωί μέχρι και νωρίς το απόγευμα, οι έμποροι πλήρωναν τα χρέη τους σ’ άλλους εμπόρους, ξεκαθάριζαν λογαριασμούς, έκλειναν διαφορές και κιτάπια. Ακολουθούσε η εξόφληση των παραγωγών, που με τη σειρά τους, το βραδάκι, εξοφλούσαν τους εργάτες κι εκείνοι τους προμηθευτές, τον μυλωνά, τον μπακάλη, τον φούρναρη. Μέχρι κι οι γυρολόγοι έρχονταν στην πόλη να εισπράξουν. Υπήρχε μπέσα, δεν χρειάζονταν τεφτέρια ή λογαριασμοί. Το περίσσευμα έμπαινε στο κομπόδεμα ή- κάποια μεταλλίκια- κυλούσε στα λαρύγγια μεταμορφωμένο σε κρασί.<br />Ο κυρ Γιώργης Τσακίρης αγόραζε τοις μετρητοίς, δεν άφηνε εκκρεμότητες, ωστόσο του Αϊ Γιάννη έκανε κι αυτός τους τελικούς λογαριασμούς, απ’ τη διαφορά στο ζύγι. Δεν είχε και πολλά να πληρώνει στον Κωνσταντή. Κάθισε ωστόσο ώρες στο μαγαζί με τα λευκά και υπόλευκα κουκούλια μεταξιού, πίνοντας τσάι, τρώγοντας ξερά σύκα, καρύδια, αμύγδαλα, συζητώντας με τον φίλο του. Δεν ήταν λίγες οι φορές πριν παντρευτεί ο Σουφλιώτης, που τον φιλοξενούσαν στη Σμύρνη. Τότε οι δυο τους ξημερώνονταν να λεν και να λεν, όνειρα της νιότης ολόφωτα.<br />Στο ενδιάμεσο ο Κωνσταντής έκανε οικογένεια, παιδιά. Τον Θανασάκη, τον Χαράλαμπο, τον Φωτεινό, την Ολγα. Αρκεί να ξανασμίξουνε, ωστόσο, για να συνεχίσουν την κουβέντα τους, σαν να μη χώρισαν ποτέ. Δυο χρόνια πριν, που πλημμύρισαν οι μορεώνες από ασταμάτητες βροχές, ξεχείλισε ο Εβρος, γονατίσαν οικονομικά, ο Γιώργης έσπευσε να του δώσει όσα χρήματα χρειάστηκε, χωρίς να δεχτεί τόκο. Δεν ήταν φίλοι, αδέρφια ήταν. Και τώρα, να που μαθαίνει για τον ξαφνικό του γάμο. Τελευταία φορά που συναντήθηκαν ήταν του Ευαγγελισμού. Πότε πρόλαβε μέσα σε τρεις μήνες να ερωτευθεί (τρελά, όπως του ομολόγησε) να γίνει το προξενιό, να καρποφορήσει, ν’ αρραβωνιαστεί, να παντρευτεί; «Παραλείψαμε κάμποσα», είπε ο Γιώργης και σώπασε. Το βράδυ, θα τα πουν οι δυο τους καλύτερα, πώς να κάνεις κουβέντα με τόσους ανθρώπους γύρω σου; «Δεν θα μείνω, βιάζομαι» άκουσε τον Σμυρνιό να λέει και σιγουρεύτηκε: τρελός έρωτας, αλήθεια.<br />Να πάνε όμως πριν στους κουγιουμτζήδες, να της πάρει ένα κόσμημα, ένα βραχιόλι, ένα δαχτυλίδι, ένα περιδέραιο, κάτι να τη στολίζει- αν κι εκείνη λάμπει σαν χίλια πετράδια μαζί (τρελός!). Ο Κωνσταντής θυμήθηκε πως λίγες μέρες πριν, ο Αρτέμιος, ο γείτονας, τού πούλαγε ένα ζευγάρι σκουλαρίκια με ρουμπίνια και σμαράγδια, κι άλλο, με χρυσά φύλλα, που είχε βρει σε έναν αρχαίο τάφο σκάβοντας. Αρνήθηκε και να τα δει. «Γρουσουζιά θα φέρουν κοσμήματα νεκρής». Πιο καλά να κοιτάξουν κάτι άλλο.<br />Πήραν μαζί τους και τον Θανασάκη που είχε γυρίσει απ’ το παιχνίδι με τους συνομηλίκους του. Μα, το ένα το εύρισκαν λιανό, το άλλο χοντροφτιαγμένο, δεν αποφάσιζαν. Στον τελευταίο χρυσοχόο είδαν σχεδόν τη μισή πραμάτεια πριν αποφασίσουν ότι όχι, δεν θα αγόραζαν. Την κατάσταση έσωσε ο Θανάσης. «Θείε Γιώργη», είπε παίρνοντας στα χέρια μια ασημένια σκαλιστή πόρπη από αυτές που πρόσφεραν οι γαμπροί στις νύφες κατά τον γάμο, «πότε θα κάνεις κόρη να της τη δώσω;» Ευτυχώς, γέλασε κι ο μαγαζάτορας κι ας μην ψώνισαν.<br /><br /> (τέλος κεφαλαίου)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-4757356514120003575?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1368905449401664093.post-49536016091562237622006-11-24T10:00:00.000+02:002006-11-24T10:03:58.399+02:00<strong></strong><br /><strong></strong><br /><strong>Χρειάζομαι έναν τίτλο (το «Οπως και αν λέγεσαι» είναι προσωρινό). Χρειάζομαι τις απόψεις, τις ιδέες, τις παρατηρήσεις σας. Χρειάζομαι φίλους να το μοιραστώ μαζί τους. Σας χρειάζομαι. Είναι το νέο μου μυθιστόρημα, που, βεβαίως, γράφεται ακόμη. Θα είστε εδώ;</strong><br /><br /><strong></strong><br /><strong>01 Σουφλί</strong><br /><br /><br />Συνάντησε το ξυπόλυτο τάγμα στη δημοσιά έξω απ’ το Σουφλί. Ετρεχαν κατά τους μπαχτσέδες με φωνές και σφυρίγματα. Επικεφαλής ο γιος του Κωνσταντή, ο οκτάχρονος Θανάσης. Παράξενο, να μην έχουν μαζί μπιστικούς. Στην πατρίδα του τ’ αγόρια δεν πηγαίναν ποτέ ασυνόδευτα. Το ποτάμι ξέβραζε συχνά κουφάρια παιδιών, αρσενικών πάντοτε, που είχαν ριφθεί στο παγερό νερό πνιγμένα. Οι Τούρκοι δεν παίρναν πια γενίτσαρους. Είχαν αλλάξει μεθόδους.<br />Αν ήταν σύμπτωση, θα έπρεπε να είναι διαβολική. Αλλά, δεν ήταν. Το κατάλαβαν όταν οι περισσότερες φαμίλιες θρήνησαν ένα τουλάχιστον παιδάκι νεκρό. Οι νεαροί βλαστοί των Ελλήνων θυσιάζονταν μήπως και φοβηθούν οι γεννήτορες, αφήσουν την Ιωνία, φύγουν. Μήπως λιγοστέψουν, τουλάχιστον. Ματαιοπονούσαν.<br />Ο κυρ Γιώργης Τσακίρης σπιρούνισε το άλογό του, να βιαστεί. Είχαν αφήσει την Αδριανούπολη με το ξημέρωμα. Μόλις ακούστηκε η φωνή του μουεζίνη από το Σελιμιγιέ τζαμί, πετάχτηκαν απ’ τα κρεβάτια τους, ήπιαν καυτό τσάι- ζεματίστηκαν σχεδόν απ’ τη βιασύνη τους- και έφυγαν για το Σουφλί. Ποτέ του δεν τη χόρτασε, ποτέ. Ομορφη. Ζαλιστική. Και άπιστη. Η πόλη των αντρειωμένων, των αντρών, η Αντριανούπολη, πρώτη πρωτεύουσα των Τούρκων. Εντίρνε. Με τους πιο ψηλούς μιναρέδες της αυτοκρατορίας, «σφραγίδα» του Μιμάρ Σινάν. Εκείνος την υπέταξε ολοκληρωτικά, άλλαξε το βυζαντινό της πρόσωπο, την πάντρεψε με το Ισλάμ. Εχτιζε, όρθωνε, γεφύρωνε. Πώς να μείνει ευχαριστημένος, που το ελληνικό του αίμα χτυπούσε στους κροτάφους του και φούσκωνε την τουρκεμένη ψυχή του;<br /><br />Γύρισε να κοιτάξει πάνω από τον ώμο του καθώς ξεμάκραιναν τριποδίζοντας επάνω στο ψιλό καλντεριμάκι. Σ’ αυτή την πόλη είχε ξεκινήσει την αληθινή ζωή, πριν από δεκαπέντε χρόνια. Φλεβάρης τότε, χιόνιζε ασταμάτητα, όλα κατάλευκα, χωρίς σημάδια. Τα πατήματα ανθρώπων κι αγριμιών σβήνονταν γρήγορα, σιωπή παντού, μονάχα τ’ άλογα ακούγονταν ν’ αγκομαχούν καλπάζοντας. Εξαιτίας του κακού καιρού, μα πιο πολύ λόγω του ότι ο πατέρας του, ο Νικολός εφέντης, και οι συνοδοί του είχαν περάσει τα σαράντα, το ταξίδι Σμύρνη- Ξάνθη έγινε με άμαξα. Θα έβλεπαν το εμπόρευμα και θα γυρνούσαν. Τσιγάρα βιομηχανοποιημένα. Μόλις είχαν κάνει την εμφάνισή τους στην Αθήνα, καλό χαρμάνι σε ψιλό- ψιλό χαρτί, σχεδόν διάφανο. Η Ξάνθη έκανε κι εκείνη δοκιμές κατασκευής του προϊόντος. Οποιος πρόφταινε, θα έπαιρνε την αντιπροσωπεία για τη Μικρασία. Εσπευσαν. Αχάραγα ξεκίνησαν απ’ την πατρίδα τους, αχάραγα από την Κωνσταντινούπολη. Τώρα όμως είχε νυχτώσει προ πολλού και φώτα πουθενά. Είχαν κουραστεί. Κρύωναν, πεινούσαν, νύσταζαν.<br />Δυστυχώς, νύσταζε κι ο αμαξάς. Δεν έφταιγε το πρωινό ξεκίνημα, δεν έφταιξε ούτε κι η νύχτα με τα ουρί του παραδείσου τόσο όσο το κονιάκ που έπινε συνέχεια «για να ζεσταίνεται». Κατά τους υπολογισμούς τους είχε από ώρα ξεπεράσει την οκά. Ολοένα και πιο συχνά, λοιπόν, το κεφάλι κρεμόταν στο στήθος του και τα ζωντανά παράδερναν χωρίς να αισθάνονται σφιγμένο χαλινάρι. Βράδαιναν διαρκώς, με κίνδυνο όσο περισσότερο έμεναν στον χιονιά, να δεχτούν επίθεση από λύκους ή από ληστές. Ηταν βέβαια και που τον έβλεπαν μικρό και δεν τον ήθελαν συνέχεια μαζί τους, ν’ ακούει για τα σχέδιά τους, πατριωτικά κι εμπορικά. Ετσι, σχεδόν δεν ολοκλήρωσε ο πατέρας του την προτροπή να πάει ο Γιώργης του να κάτσει πλάι στον αγωγιάτη, κι εκείνος είχε ήδη μετακινηθεί, χωρίς να χρειαστεί να σταματήσει η άμαξα, από το παράθυρο. Αστραπή.<br />Χιόνιζε και δεν είχε αστέρια. Το πηχτό σκοτάδι τον ευχαριστούσε. Φανταζόταν ότι κυβερνούσε ένα καραβάνι ολόκληρο, αυτός ήταν ο οδηγός, ο αρχηγός, στο όνομά του έπιναν νερό οι καμηλιέρηδες και οι βαστάζοι, στο σπαθί του ορκίζονταν οι άνδρες, με το μαύρο μουστάκι του οι γυναίκες κοκκίνιζαν. Υπερβολές, το παραδέχεται. Σπαθί δεν είχε, ούτε καν ντουφέκι- κάτι παλιοπίστολα μονάχα. Ο πατέρας του πρόσεχε πολύ τα όπλα του, τα καθάριζε, τα λάδωνε, τα γυάλιζε, τα έκρυβε. Μουστάκι θα είχε σύντομα, του φύτρωνε ήδη. Οι γυναίκες δεν τον κοιτούσαν ακόμη. Πάντως, να οδηγεί γνώριζε. Είχε μια σπάνια αίσθηση προσανατολισμού, άριστη μνήμη, γνώσεις ουράνιου θόλου εξαιρετικές. Ταλέντο.<br /><br />Μαζί με την άμαξα έτρεχε κι ο νους του. Δεν είδε τους φρουρούς φτάνοντας έξω απ’ την Αδριανούπολη. Τράβηξε καθυστερημένα τα γκέμια για να κρατήσει τα άτια, η δύναμή του είχε τελικά άλλο αποτέλεσμα: τον έριξε κάτω. Κυλίστηκε στη λάσπη, μέσα στα ξεκαρδιστικά γέλια των αντρών- μάλιστα, και του πατέρα του. «Βράχηκες γιε μου;» τον ρώτησε με ενδιαφέρον αλλά και κάπως πειραχτικά. «Μη σε νοιάζει. Στον Πασχάλη θα σε στεγνώσουν μέχρι να πεις κύμινο.» Εκανε με μαεστρία τις διαπραγματεύσεις, πέρασαν παρότι είχε προχωρήσει η νύχτα, (του στοίχισε κάτι παραπάνω, και τι μ’ αυτό;) έφτασαν στο χάνι, βρήκαν δωμάτιο, μπήκε στη φωτιά κυνήγι και νερό. Ο χανιτζής έστειλε παραμέσα στην κόρη του. Ο Γιώργης είχε κουρνιάσει στο παραγώνι έτοιμος να κοιμηθεί όταν ο πατέρας του τον σκούντηξε μαλακά, «πήγαινε για λουτρό» τον έστειλε. Ατυχία. Είχε πλυθεί το προηγούμενο Σάββατο. Ητανε μόλις Πέμπτη. Ούρλιαζε και κλωτσούσε ό,τι εύρισκε στο διάβα του. Το ξανασκέφτηκε. Ποιος θα το καταλάβαινε αν έκανε πως μπήκε κι ύστερα το έσκαγε- ό,τι έκανε στο σπίτι μερικές φορές;<br />Ανοιξε την πόρτα. Το δωμάτιο θολό απ’ τους ατμούς. Μια χαρά θα μπει και θα βγει. «Κόπιασε αφέντη μου» ακούστηκε μια γλυκιά κοριτσίστικη φωνή. Πουθενά δεν θα πάει. Ούτε και μπάνιο θα κάνει, όμως. Δεν γδύνεται ο Γιώργης ο Τσακίρης μπροστά σε μια γυναίκα. Εσύ ήσουνα που το είπες; Τα όμορφα μάτια της, τα χέρια της, ο μεθυστικός της κόρφος, το κορμί της... Εμεινε όπως τον γέννησε η μάνα του και όταν τελείωσε το μπάνιο και μαζί η αποπλάνησή του από τη Δόμνα, μόνο στεναγμούς ευχαρίστησης έβγαζε. Πού να το ξέρει πως μπορεί ένα πλύσιμο να είναι τόσο απολαυστικό;<br /><br />Μέσα σε μια νύχτα έγινε από παιδί ενήλικος. Δεκαπέντε μόλις χρονών έμαθε τις ηδονές των μεγάλων. Θα μάθαινε σύντομα περισσότερα. Μπαίνοντας στο δωμάτιο όπου κάθονταν οι άλλοι, είδε να βάζουν ντουφέκια σε ένα ξύλινο κιβώτιο και μετά να το κλείνουν. «Τα μέτρησες καλά;» ρώτησε κάποιος τον πατέρα του. «-Τα μέτρησα». «Παζάρια δεν έκανες!». «-Δεν παζαρεύω ποτέ τα όπλα και την τιμή της πατρίδας». Δόθηκε κατόπιν εντολή να σταλεί το κασόνι στη Σμύρνη, με τη δέουσα προσοχή. Το υπόδουλο γένος δεν σταματούσε να εξοπλίζεται, να αντιστέκεται, να ελπίζει. Κλείσε το στόμα, σβήστο κι απ’ τον νου αυτό που βλέπεις.<br /> Η τρίτη μύηση ήταν στο εμπόριο. Πρώτη φορά τον άφησαν ν’ ακούει τις διαπραγματεύσεις με τους άλλους, του έδωσαν κιόλας το πρώτο μάθημα: ο έμπορος πρέπει να είναι ριψοκίνδυνος, να μαθαίνει τα πάντα γιατί ίσως του φανούν χρήσιμα, και να παίζει στα δάχτυλα τους ανταγωνιστές, σαν τη γάτα με το ποντίκι αποδυναμώνοντας ταυτόχρονα τη θέση τους. Μαθήματα που όχι δεκαπέντε, εκατόν δεκαπέντε χρόνια να περάσουν, στο μυαλό του θα γυρίζουν.<br /><br />(συνεχίζεται)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1368905449401664093-4953601609156223762?l=aggeliki-k.blogspot.com' alt='' /></div>Εαρινή Συμφωνίαhttp://www.blogger.com/profile/00067836632141076383noreply@blogger.com17